Μοιάζει να ξυπνήσαμε ύστερα από τον βαθύ λήθαργο των 7.500 χρόνων. Χαρήκαμε όσο ποτέ την αυγή της μέρας, το λυκόφως της προϊστορικής νύχτας, όπου ο νεολιθικός οικισμός ξαναπερίμενε τον ερχομό του ήλιου, τα πρώτα κελαϊδίσματα των πουλιών.
Εμείς οι ακροατές στην αίθουσα του ξενοδοχείου «ΛΙΜΝΑΙΟΝ» νιώσαμε το πρώτο θρόϊσμα των φύλλων των δέντρων και το ελαφρό αεράκι που έφτανε στ΄ αυτί μας, μαζί με τον απαλό κυματισμό των νερών και μοιραστήκαμε τα ίδια συναισθήματα με τους τότε κατοίκους της γης του Δισπηλιού, τη δυνατή βροχή, τον αστεροειδή και το φόβο που άφησε το χνάρι του στην τραυματισμένη γη…
Και νάταν μόνον αυτό; Ακούσαμε μαγικές φλογέρες που σκόρπισαν τις πρώτες μελωδίες των πρώϊμων συνθετών του μακρινού καιρού εκείνου, βρίσκοντας εμείς πολλά ευρήματα μέσα στην παχειά λάσπη και στο χώμα με τα ενθύμιά τους. Νιώσαμε την κλαγγή των ζώων, το κρώξιμο των πουλιών, τις φωνές των ανθρώπων του χωριού τους καθώς εργάζονταν.
΄Ολοι οι χωριανοί ήταν εκεί, οι βοσκοί, οι κυνηγοί, οι ξυλοκόποι, οι χτίστες, οι κεραμίστες, οι ψαράδες, οι ταξιδιάρηδες οι ονειροπόλοι μουσικοί με τις φλογέρες, που πρωτοάγγιξαν τους ήχους των καιρών τους, έχοντας τρόπους να τους βρούν και να τους εμπνευσθούν από τα ακούσματα της φύσης που έφθαναν στην ακοή τους και γίνονταν σε ώρες εργασίας, φαγητού ή σε ήσυχες νύχτες και ήρεμα πρωϊνά, καθώς η φύση τους χάριζε απλόχερα τα δώρα της.
Αισθανόμαστε μια απέραντη εκτίμηση για τους εξαιρετικούς επιστήμονες και τους αρχαιολόγους που κατέθεσαν την ψυχή τους στο λιμναίο οικισμό, παίρνοντας τις πληροφορίες και τα μηνύματά τους από τα χώματα της γης μας διότι, «ερχόμαστε μέσα από βαθειά και σκοτεινά νερά, γεννημένοι πριν την πέτρα και πριν απ΄ το λεπίδι κι από το φόνο πιο μπροστά» στίχοι Δ. Χριστοδούλου
Με τη νέα τεχνολογία ο νεός κόσμος έχει την ευχέρεια να συναντά τους ανθρώπους και τον πολιτισμό του χθεσινού κόσμου σαν νάναι στο σήμερα….
Μαρούλα Βέργου Γκαμπέση
17/9/26
