΄Ολο και κοντεύουν οι μέρες του δωδεκαήμερου, με τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, τα Θεοφάνεια, τα Ραγκουτσάρια – αν και εκτός αυτού του χρονικού διαστήματος.
Οι διαφημίσεις σε ραδιόφωνα και τηλεοπτικά μέσα βρίσκονται στο φόρτε τους κι ανάμεσα σ΄ αυτές νάσου και ένας θαυματοποιός που μας ξεναγεί στις καμινάδες μιας εγγλέζικης πόλης κι ενώ τραγουδάει τον ακολουθούν χορευτές από στέγη σε στέγη…
Τα φανταχτερά πολύχρωμα λαμπιόνια έχουνε εδώ και δεκαετίες τον κυρίαρχο ρόλο – παρά την αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος.΄Ισως πει κανείς το λιγότερο κακό αφού όλοι μας το γνωρίζουμε αλλά μας αρέσει να βρισκόμαστε στο γιορτινό αυτό διάστημα χαρούμενοι και ικανοποιημένοι μέσα στις καταναλωτικές γιορτές που έχουν σκοπό να μας «ξεγελάσουνε» κατά βάθος, αγοράζοντας ακόμη και πράγματα που δεν είναι αναγκαία. Η ζωή μας είναι γεγονός πως άλλαξε και διαφέρει κατά πολύ από προηγούμενες δεκαετίες κι έτσι επιλέγουμε τα ζαχαροπλαστεία, τους φούρνους, τα καταστήματα δώρων κ.λ.π.
Κάποτε τα περισσότερα σπιτικά τέτοιες ώρες μυρίζανε από τα γιορτινά γλυκά, σε ώρες παραμονής, ενώ τώρα αυτά βγαίνουν προς πώληση από τον μήνα Νοέμβριο, για να μας θυμίσουνε πως έρχεται το μεγάλο, το χορταστικό, όλο λιχουδιές γιορτινό διάλειμμα και να ξεχαστούμε από την καθημερινότητα που κουβαλάει θετικά και αρνητικά… ιόντα.
΄Ερχονται οι άγιες μέρες, με τα κάλαντά τους οι παιδικές φωνές θα μας δώσουνε τη χαρά που είχαμε και μείς κάποτε σαν μικρά παιδιά να τραγουδούμε από πόρτα σε πόρτα.
«Καλήν εσπέραν άρχοντες, κι αν είναι ορισμός σας, Χριστού την θείαν γέννησην να πω στ΄ αρχοντικό σας». Αντ΄ αυτού θα ακούσουμε – κάτι που το παρατηρούμε εδώ και χρόνια- «τρίγωνα κάλαντα» που σχεδόν καθόλου δεν μετράει, δεν συνδέεται με τις δικές μας αναμνήσεις- όσοι από εμάς τουλάχιστον ανήκουμε πλέον στην Τρίτη λεγόμενη ηλικία.
Είμασταν δεμένοι με άλλη εποχή και τώρα νιώθουμε αλλιώς. Κανένα ίχνος – πλήν ολίγων – από τα παραδοσιακά τραγούδια των ημερών, που ξεχνιούνται και μένουν αφημένα, κλειδωμένα στα ντουλάπια σαν τα παλιά παιχνίδια που πέρασε η μπογιά τους.
Ως εταίροι της ευρωπαϊκής κοινότητας βλέπουμε κάθε χρόνο τις καταστόλιστες λεωφόρους, τόσο εντυπωσιακές ώστε να νομίζει κανείς πως βαδίζει σε μια ονειρεμένη διαδρομή… με άπλετο φως… και αγαθά… Ο δυτικός κόσμος που σ΄ αυτή την τακτική ήταν πιο έμπειρος, βρήκε τη μικρή μας πατρίδα προσφέροντάς της τις νέες συνήθειες και μάθαμε πως το Ροβανιέμι είναι το χωριό του ΄Αη Βασίλη – ή του Σάντα Κλάους, και πώς να μεταπείσουμε εμείς τα μικρά μας παιδιά όταν η εικόνα είναι τόσο πειστική; Και πως θα τα μάθουμε πως ο ΄Αγιος Βασίλης μας έρχεται από την Καισαρεία, βαστά εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι;…
΄Ετσι λοιπόν γίνονται τα πράγματα και οι μέρες αυτές δίνουν αφορμή να σκεφτούμε πως όλα αυτά τα διαφημιστικά κόλπα, οι στολισμένοι δρόμοι, δουλεύουνε για την γιορτινή κατανάλωση.
Σ΄ άλλες πάλι μεριές του κόσμου μας, προς βορράν δύο ομόθρησκες χώρες πολεμούν μεταξύ τους ενώ νοτιότερα και ανατολικά κι άλλες χώρες επίσης πολεμούν μεταξύ τους και υπάρχει πολλή ανησυχία… ενώ τα πληγωμένα πλάσματα που απομένουν και προς βορρά και προς ανατολή περιμένουν να σταματήσουν , και πότε οι μεγάλοι και δυνατοί ηγέτες θα βάλουν τέλος; Σ΄ όλα αυτά!!!
Οι ευχές των απλών ανθρώπων για μια ειρηνική ζωή δεν θα πάψουν να υπάρχουνε και οι ελπίδες να τους παρηγορούνε, πως θάρθει ο καιρός να μπορέσουν να ξεχάσουνε όλα τα πικρά, τα μαύρα, τα τραγικά, ώστε να συνεχίσουν τη ζωή χωρίς τ΄ αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν.
Εμείς χιλιόμετρα μακριά από τις λύπες τους θα γιορτάσουμε στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι «όπως στρώσαμε έτσι θα κοιμηθούμε» … κι ας αφήσουμε τις υποσχέσεις και τα διαφημιστικά σποτ – διαφημίσεις, κι ότι ξεγελάει την καθημερινότητά μας να μας επηρεάζουν. Μένουμε σ΄ αυτή την προσμονή, τραγουδώντας, όπως κάποτε…
«Εκ της Περσίας έρχονται τρείς μάγοι με τα δώρα, άστρο λαμπρό τους οδηγεί, χωρίς να λείψει ώρα…»
Χρόνια πολλά, καλές γιορτές, ευτυχισμένο τον καινούριο χρόνο… τον χρόνο που έρχεται και φεύγει. Τα πάντα αλλάζουνε… ενώ η κλιματική αλλαγή μας επιφυλάσσει πολλά…
Μαρούλα Βέργου Γκαμπέση
Υ.Γ. Δεκέμβριος 1924
Κι «Αραδιαστείτε έμπρεπα όλοι με την αράδα, να ειπούμε τραγούδια ευγενικά ν΄ αρέσουν στ΄ αφεντικό μας…»
Περιμένουμε τους συλλόγους – φάρους πολιτισμού, να μας τα θυμίσουνε, να νιώσουμε την εκτίμηση, τον σεβασμό, τα επαινετικά τους λόγια…
