Το πρόβλημα της ανομίας στα ελληνικά πανεπιστήμια (Γράφει ο Ράπης Χαρίλαος – Πρόεδρος Ν.Ε. ΟΝΝΕΔ Καστορίας)

Η εικόνα του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών να βρίσκετε όμηρος ομάδας αναρχικών μέσα στο βανδαλισμένο γραφείο του  με μια ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό του μας έχει σοκάρει όλους και φέρνει για ακόμα μια φορά στην επιφάνεια το ερώτημα «Τι τελικά συμβαίνει στα ελληνικά  πανεπιστήμια;». Έχοντας σπουδάσει στην δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορώ να πω ότι παρόμοια περιστατικά αποτελούν για την πανεπιστημιακή ζωή  μια νοσηρή και απαράδεκτη κανονικότητα η οποία πρέπει επιτέλους να τελειώνει. Προς αυτήν την κατεύθυνση είναι ιδιαίτερα θετική και ελπιδοφόρα η πρόθεση της κυβέρνηση να δημιουργήσει καταρχάς ένα νέο σώμα προστασία των πανεπιστημίων το οποίο θα λάβει κατάλληλη εκπαίδευση και θα εδρεύει στα ίδια τα Ιδρύματα ενώ θα συνεργάζεται με την αστυνομία όταν αυτό καταστεί απαραίτητο. Επίσης, η  γενικότερη αναβάθμιση των μέτρων ασφαλείας των Πανεπιστημίων και η αυστηροποίηση των πινών για εγκλήματα που τελούνται σε περιοχές της πανεπιστημιακής κοινότητας κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση. Όλα τα παραπάνω, έρχονται ως το επόμενο βήμα μετά την απόφαση ορόσημο της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου το οποίο αποτελούσε πληγή που κακοφόρμιζε στα σπλάχνα του ακαδημαϊκού συστήματος.

Και αν κάποιοι θεωρούν υπερβολική  την  παραπάνω διαπίστωση για το άσυλο (και στην θέση υπερβολική βάλτε ότι άλλο αρνητικό επίθετο σκεφτείτε) θα ήθελα να θυμηθούν τι  έχει «επιτραπεί» να γίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια όλα αυτά τα χρόνια εξαιτίας του ασύλου ανομίας. Στα πέντε χρόνια των σπουδών μου στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ έχω βιώσει σουρεαλιστικές καταστάσεις για ένα ευνοούμενο κράτος. Χαρακτηριστικό δείγμα όσων συμβαίνουν είναι το γεγονός ότι έξω και γύρω από την Φιλοσοφική του ΑΠΘ ακόμα και το μεσημέρι υπάρχουν διάφορα βαποράκια που προσπαθούν να σου πουλήσουν μαύρο, ότι  καθηγητές που δίδασκαν μαθήματα αργά το απόγευμα μας άφηναν νωρίτερα και μας συνιστούσαν να περπατάμε σε παρέες όταν φεύγαμε γιατί είχαν σημειωθεί επιθέσεις σε φοιτητές, ότι στα πλαίσια επεισοδίων βανδαλίστηκε και λεηλατήθηκε το 2018 η Θεολογική Σχολή , ότι το πανεπιστήμιο αποτελούσε ανέκαθεν ορμητήριο και καταφύγιο μπαχαλάκιδων που πέρα από προστασία  έβρισκαν πολεμοφόδια από τα μάρμαρα των Σχολών και άλλες πολλές περιπτώσεις. Βέβαια τέτοια επεισόδια δεν σημειώθηκαν μόνο στην Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις. Ξεφεύγοντας από τις προσωπικές μου εμπειρίες θα μπορούσα να σημειώσω τα βίαια περιστατικά  εναντίων του καθηγητή Άγγελου Συρίγου και τις καθηγήτριας Μαρίας Ευθιμίου, την επικρατούσα κατάσταση στην ΑΣΟΕΕ και πολλά άλλα. Τελικά, τους μόνους που προστάτευε το άσυλο ήταν διάφορους ποινικούς και κάποιους που θεωρώντας το πανεπιστήμιο τσιφλίκι τους το έκλειναν όποτε ήθελαν, κατέστρεφαν και προπηλάκιζαν ό,τι και όποιον ήθελα. Η διατύπωση ότι  «Στα ΑΕΙ κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών» έμεινε δυστυχώς στα χαρτιά.

Το άσυλο όμως ασυδοσίας και εγκληματικότητας καταργήθηκε ενώ διασφαλίζεται με τον νέο νόμο περί ασύλου πλήρως η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και στη διδασκαλία και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. Τώρα όμως όπως αναφέρθηκε παραπάνω η κυβέρνηση κάνει ένα ακόμα μεγάλο βήμα ώστε οι φοιτητές- και αφού μιλάμε για δημόσια δωρεάν πανεπιστήμια μιλάμε για το παιδί της μέσης ελληνικής οικογένειας- να μπορούν να σπουδάζουν χωρίς να φοβούνται να πάνε στην σχολή τους και να κυκλοφορήσουν μέσα σε αυτήν, να μην χάνουν μαθήματα επί μαθημάτων γιατί κάποιοι με το έτσι θέλω φασιστικά το αποφάσισαν, να μην γίνονται θεατές καταστροφών και προπηλακισμών από δήθεν υπερασπιστές της δημοκρατίας και αυτοαποκαλούμενους  «αντιφασίστες» που όμως λειτουργούν εντελώς και απροκάλυπτα φασίστηκα.

Το πανεπιστήμιο εξορισμού πρέπει να είναι ένας χώρος ελεύθερος που χωρούν όλες οι απόψεις και ο καθένας μπορεί να τις διατυπώσει μέσα όμως σε κάποια πλαίσια που δεν ισχύουν μόνο εδώ αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας και στο βαθμό που αυτός που τις διατυπώνει δεν προσπαθεί να επιβληθεί βιαίως περιορίζοντας την ελευθερία των συμπολιτών του. Κάνεις δεν θέλει αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια και πρώτος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση που έχουν δήξει έμπρακτα την φιλελεύθερη και προοδευτική τους νοοτροπία. Όμως από το σημείο αυτό μέχρι να αφήσουμε τα πανεπιστήμια στα χέρια εγκληματιών και μπαχαλάκιδων υπάρχει χαώδης απόσταση. Δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα ασφάλειας είναι το μοναδικό ζήτημα των πανεπιστημίων αλλά πιστεύω πραγματικά ότι είναι από τα κυρίαρχα γιατί άμα δεν καταφέρουμε να έχουμε ένα ήρεμο ακαδημαϊκό περιβάλλον που ο καθένας μπορεί να εκφραστεί και να μάθει απρόσκοπτα είναι αδύνατον να έχουμε σοβαρά πανεπιστήμια.

Κλείνοντας, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να συμπτυχτούν στην διαπίστωση ότι δεν πρέπει να συγχέουμε την ελευθερία με την ελευθεριότητα. Κάθε κοινωνία για να λειτουργήσει χρειάζεται ένα σύστημα κανόνων, ένα modus Vivendi, ώστε να συνυπάρχουμε και να προοδεύουμε. Το πανεπιστήμιο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει εξαίρεση.

Ράπης Χαρίλαος,

Πρόεδρος Ν.Ε. ΟΝΝΕΔ Καστορίας

Προηγούμενο Άρθρο

Μηνιαία δραστηριότητα των Αστυνομικών Υπηρεσιών Δυτικής Μακεδονίας του μήνα Οκτωβρίου 2020

Επόμενο Άρθρο

Γυρολιμνιά Καστοριάς: Όταν πέφτει η νύχτα! (Φωτογραφία: Απόστολος Νάτσης)

Τελευταία από ΑΠΟΨΕΙΣ