Η ποδοσφαιρική ομάδα του Λυκείου Καστοριάς κατά το Σχ. Έτος 1976-77
Διακρίνονται: Όρθιοι (από αριστερά): Παλασίδης Τάκης (προπονητής -καθηγητής Φυσικής Αγωγής), Παύλου Χρήστος, Χρήστου Πέτρος, Νικολάου Γιώργος, Καραπατσακίδης Νίκος, Πετκανάς Γιάννης, Νικολαϊδης Βασίλειος/Καθήμενοι(από αριστερά): Τσακουρίδης Σάββας, Παύλου Ζαχαρίας, Μαλέας Γιώργος, Παυλάκης Παύλος, Παπανικολάου Σωτήρης, Άνθιμος Τάκης, Παπαδόπουλος Σάββας
Οι παλιοί συμμαθητές είναι αγαπημένα μας πρόσωπα, με τα οποία βρεθήκαμε στην ίδια τάξη, στο ίδιο σχολείο , όταν ήμασταν παιδιά, έφηβοι, νέοι. Μαζί τους μοιραστήκαμε τα πρώτα όνειρα, τις αγωνίες των μαθημάτων, τα αθώα γέλια και τα πειράγματα στα διαλείμματα. Παρά τα χρόνια που πέρασαν και τους διαφορετικούς δρόμους που πήραμε, η μνήμη παραμένει ζωντανή, θυμίζοντάς μας ποιοι υπήρξαμε.
Εμείς, λοιπόν, οι παλιοί συμμαθητές της φωτογραφίας, είμαστε οι έφηβοι του 1976-77, οι οποίοι , μετά τον επίσημο διαχωρισμό(Σεπτέμβριος 1976) του παλιού εξατάξιου Γυμνασίου σε τριετές Γυμνάσιο και τριετές Λύκειο, φοιτούμε στο Λύκειο Καστοριάς. Ως λυκειόπαιδες πλέον και με τη συνδρομή του καθηγητή Φυσικής Αγωγής, του κ. Παλασίδη, ιδρύουμε την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του νεοσύστατου Λυκείου Καστοριάς και από τότε αναπνέαμε και ζούσαμε με την μπάλα σε κάθε στιγμή σχεδόν της μαθητικής μας ζωής.
Παίζαμε μπάλα στον αύλειο χώρο της «Κουμπελίδικης» – ποιο όνομα του ιερού ναού να μας συγκινήσει και ποιος εμβληματικός «Κουμπές=τρούλος» να διεγείρει την προσοχή μας;
Παίζαμε μπάλα στα διαλείμματα αλλά και στο μάθημα της γυμναστικής, φορώντας τις αναγνωρίσιμες σχολικές φόρμες της εποχής ( μπλε χρώματος από νάιλον και πολυεστέρα, χωρίς ελαστικότητα, προκαλώντας έντονη εφίδρωση), αλλά εμείς… απτόητοι για μπάλα!
Παίζαμε μπάλα στο κοκκινόχωμα του «Προφήτη Ηλία», κατά τους σχολικούς περιπάτους – ποιο φυσικό τοπίο και ποια μαγευτική εικόνα, ορατή από τον ιερό βράχο του ναού, η οποία αισθητοποιεί το ανάγλυφο του τοπίου της λίμνης, να μας γαληνεύσουν και να καλύψουν τη δίψα μας για μπάλα;
Πηγαίναμε για μπάλα με τους συμμαθητές μας «στου Φουντουκλή», μετά το σχολείο. Στο παλιό γήπεδο της Καστοριάς(τωρινό «Δημοτικό Στάδιο Καστοριάς», εγκαταλελειμμένο τότε, του οποίου ο αγωνιστικός χώρος έμοιαζε με λιβαδοτόπι. Θυμάμαι ότι, επειδή εγώ έμενα στο Μαυροχώρι, πήγαινα «στου Φουντουκλή» με το αστικό της γραμμής «Καστοριά – Μαυροχώρι», που αναχωρούσε από την Καστοριά στις 2 και 15 το μεσημέρι και επέστρεφε στην Καστοριά, κάνοντας τον μεγάλο γύρο της λίμνης μέσω Μαυροχωρίου – Πολυκάρπης –Μεταμόρφωσης –Τοιχιού-παλιού γηπέδου Καστοριάς.
Αλλά… όλη αυτή η μύηση στην μπάλα και τους ρυθμούς της δεν ήταν ευκαιριακή ούτε αμεθόδευτη, αλλά γινόταν με την εφαρμογή των κανόνων και των αρχών του ποδοσφαίρου, υπό την καθοδήγηση του κ. Παλασίδη, του καθηγητή Φυσικής Αγωγής και προπονητή μας, με ειδικότητα στο ποδόσφαιρο και με θητεία, όταν ήταν παίκτης, στην ΑΕΚ και τη Βέροια. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους συμμαθητές μας έκαναν σπουδαία καριέρα ως ημιεπαγγελματίες ποδοσφαιριστές. (Παπαδόπουλος Σάββας, Καραπατσακίδης Νικόλαος, Χρήστου Πέτρος, Άνθιμος Τάκης, Γκίτσος Κων/νος)
Σήμερα, μισό αιώνα μετά, η φωτογραφία εκείνης της σχολικής ομάδας κατόρθωσε να αναδεύσει όλες αυτές τις αναμνήσεις, να ανασύρει άλλους τόσους συνειρμούς και να ζωντανέψει, μέσα μου, νοσταλγικές στιγμές της μαθητικής μας ζωής. Όμορφα χρόνια, γεμάτα μπάλα και συναισθήματα αγνά, άδολα και ατόφια για τους συμμαθητές μας. Γι΄ αυτό, όσες φορές ως παλιοί συμμαθητές ανταμώνουμε ξανά, τα γκρίζα μαλλιά και οι ρυτίδες των χρόνων εξαφανίζονται. Εύκολα, σε μια στιγμή, εξαιτίας των ωραίων ποδοσφαιρικών στιγμών της μαθητικής μας ζωής γινόμαστε ξανά τα παιδιά του 1976-77, έτοιμα να κλωτσήσουμε την μπάλα στο γήπεδο των παιδικών μας χρόνων, ώστε να ξαναπετάξει το χελιδόνι της νιότης μας.
ΥΓ. Αφιερώνω το κείμενο στον κ. Παλασίδη, τον πρώτο δάσκαλο – προπονητή των άγουρων εφηβικών μας χρόνων, ενώ ένα μεγάλο «ευχαριστώ» οφείλω και στον Νίκο Καραπατσακίδη για την τεκμηριωμένη επιβεβαίωση των επωνύμων και των ονομάτων των παικτών – συμμαθητών μας που διακρίνονται στη φωτογραφία!
Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Ν. Πετκανάς
