Λίγες σκέψεις από το πόνημα της Θεατρικής Ομάδας του Άργους Ορεστικού για τον Αντώνη Φωτίου

/

Η φωνή της ΑργυΡούλας

Τα λόγια της ΑργυΡούλας

Οι κινήσεις των κοριτσιών

Οι φιγούρες των κοριτσιών στα ασπρόμαυρα

Τα μάτια τους

Τα χέρια τους

Των μαλλιών τους το απέριττο φως

…………………………………………………………………

Δεν ήξερα τι θα ‘θελα να είμαι: ο Ζωγράφος

Οι Αδελφές του με τον δίσκο γεμάτο Γλυκά και Νερό, στο Χέρι

Η ΑργυΡούλα

Οι Κοπέλες

Η Μουσική

Οι Μουσικοί

Τα Λόγια της Μουσικής και η Φωνή να τραγουδώ

Ο Φωτογράφος

Οι Πίνακες

Οι Φωτογραφίες

Το Παράθυρο

Μια Δαντέλα στην εξώπορτα να χύνεται από μέσα μου το Φως

Ένα Αστεράκι έξω από τη νύχτα

Ο Σκηνοθέτης

Η Έμπνευση

Το Δάκρυ στην παρειά…………..*

……………………………………………………

σημείωσα, πρόχειρα, για να μη ξεχάσω ό,τι νιώθω, βλέποντας για πρώτη φορά την μικρή ταινία της Θεατρικής Ομάδας Άργους Ορεστικού «Από το στιγμιαίο στο αιώνιο» που κυκλοφόρησε τούτον τον Φλεβάρη στις σελίδες του διαδικτύου. Αποφασίζοντας να γράψω τις σκέψεις μου γι’ αυτήν την προσπάθεια, κατέληξα ότι, ήμουν υποχρεωμένη να τις κρατήσω αυτούσια όπως τις «σημείωσα», ως τεκμήριο ειλικρίνειας απέναντι στον κάθε αναγνώστη μου. Και τις κράτησα.

Για τον Ζωγράφο Αντώνη Φωτίου που γεννήθηκε στο Άργος Ορεστικό το 1919 και, στο Άργος Ορεστικό του 2002 άφησε την τελευταία του πνοή, μας μιλά η Ταινία- αφιέρωμα και στο δεύτερο μέρος της παρατίθεται σύντομο βιογραφικό του σημείωμα.

Ο Ζωγράφος  που βουτούσε τα πινέλα του σε πηγές βαθιές μιας δύσκολης –καθώς δείχτηκε- ζωής, τηρώντας πορείες ευθείες (που είναι το πιο δύσκολο να τις τηρήσεις, αφού χρειάζεται να περάσεις μέσα από ανηφόρες και κατηφόρες, καμπύλες, ποτάμια και ωκεανούς). Ένας άνθρωπος, απλός, όπως τον νιώθεις, που έζησε Όρθιος, με αφοσίωση ζωής, αγωνιζόμενος στον κοινό στίβο, ανοίγοντας παράθυρα για να φεύγει το Φως του και να μοιράζεται στις γειτονιές του κόσμου που ζούσε και του κόσμου που θα ρθει. Μια ζωή που σου χαρίζει τη θέση σου στο άπαν της Ιστορίας, που γίνεται έμπνευση για τους ανθρώπους που έρχονται.

Ολοζώντανους μας χάρισε τους Ανθρώπους που του εμπιστεύτηκαν το βλέμμα και το χαμόγελό τους για να τους χαράξει στους καμβάδες της αιωνιότητας. Αγνοί και καθαροί οι αγροί του… Μην παρασυρθώ σε πιο βαθιά νερά, γιατί Κριτής και Κριτικός δεν έγινα ποτές μου. Δεν έχω τέτοιες Γνώσεις εγώ. Ξέρω καλά όμως, και, ως την άκρη του κόσμου επιμένω, για όσα μ’ αρέσουν και για όσα κάνουν την καρδιά μου να χοροπηδά. Και τούτα  όλα, με πάνε και με φέρνουν όλη μέρα σήμερα που τα γνωρίζω!

Οι Αδελφές του Ζωγράφου που, ως σήμερα, ημερώνουν τις νύχτες και νυχτώνουν τις μέρες τους κρατώντας άσβεστα τα καντήλια της ζωής του Αδελφού τους, ανασαίνοντας τις ανάσες του, απαντώντας στα βλέμματά του, βουτώντας τις ψυχές τους καθημερινά, για τόσα χρόνια, μέσα στους πίνακες που τις περιτριγυρίζουν και τις λένε τα καλημέρα και τα καληνύχτα των επιγείων, είναι  η βελόνα που μεταγγίζει τη ζωή του Αντώνη Φωτίου στην ζωή μας…..

Οι Αδελφές του Ζωγράφου, η Αθηνά και η Φιλοθέα (ονόματα, από μόνα τους  Ύμνος και Χορός!), που γράφουν τη δική τους Ιστορία με ζεστασιά, με αρχοντιά, αξιοπρέπεια και γαλήνη, όπως βεβαιώνουν τούτοι δω οι Άνθρωποι που τις γνωρίζουν καλά, που τις κοιτάζουν στα μάτια και τις αγγίζουν τα χέρια, με σεβασμό…..

Σα να ξετυλίγεται εμπρός σου ένα παραμύθι, με το ραβδάκι και την μυθική φωνή της ΑργυΡούλας να σε χώνει βαθιά μέσα στο πηγάδι, ζητώντας Νερό. Μοιάζει κόμπος –στιγμές- στιγμές. Σου βγάζει λυγμό για τις μέρες που χάθηκαν και για την Ευωδιά που αφήσαν πίσω τους.

Οι ασπρόμαυρες κοπέλες, η Γιάννα Βλάχου και η Βασιλική Καστοπούλου ( η σειρά για να ταιριάξει τ’ «ασπρόμαυρα») την ακολουθούν πιστά και, πιστά, σε σπρώχνουν κι εσένα μαζί τους, να πιαστείς από τα χέρια των Αδελφών του Ζωγράφου.

Και, εν τέλει, απ’ τα ανοιχτά παράθυρα, βγαίνουν οι Πίνακες –σαν Φως- και σκορπίζονται παντού.

Και, εν τέλει, μέσα απ’ τις αραχνούφαντες δαντέλες, μπαίνει και κλείνεται, σε σφιχτή αγκαλιά η Τιμή, που τιμή δεν έχει, και,  μήδ’ αγοράζεται μηδέ πουλιέται.

Ο Μιλτιάδης Μαλέας, σφραγίζοντας με τη φωτογραφία του, τα βίντεο  και το μοντάζ, ο Λάζαρος Λιόκος με το μιξάζ ήχου, η Αργυρώ Γεωργίου Αποστολίδου με την καλλιτεχνική της επιμέλεια, οι Μουσικές της Ελένης Καραΐνδρου (Τιμή δεν έχει η αγάπη, στίχοι Τώνια Μαρκετάκη, ερμηνεία Δήμητρα Γαλάνη) και της Ευανθίας Ρεμπούτσικα (Στο Πατάρι) αφήσαν –σαν πουλιά- να πετάξει ψηλά και μακριά, ακόμη ένα σημαντικό κομματάκι Πολιτισμού.

Αξίζει να δούμε τι έγραψαν γι’ αυτή τους την εμπειρία δύο από τα παιδιά που συμμετείχαν:

Η Βασιλική Καστοπούλου : «…Από το χολ με τους πίνακες και τα χρώματα, στο σαλόνι με τις ιστορίες. Καθίσαμε αναπαυτικά στο σύννεφο των άφθαρτων αναμνήσεων και κεραστήκαμε λίγο από τη γλυκιά γεύση που φέρνουν, ανεξήγητα, οι περασμένες εποχές.

Κάθε αφήγησή τους, ένα πέρασμα στα συναισθήματα. Τα χέρια τους, με χορογραφία, να περιγράφουν τα λόγια…

Η κυρία Αθηνά κι η κυρία Φιλοθέα. Συνεχώς, ανάμεσα στα λόγια τους… “ο Αντώνης”! Είμαι σίγουρη, ότι μύρισα τη μυρωδιά του πάνω στ’ αντικείμενα που ακούμπησαν τα χέρια του! Πήρα ένα χάδι στα μαλλιά για ευχή. Το κρατάω για απόδειξη, όταν ακούω, πως παραμύθια δεν υπάρχουν!»

Ο Μιλτιάδης Μαλέας : «Αν και ο στόχος του συγκεκριμένου έργου όταν ξεκίνησα να το επεξεργάζομαι ήταν η σύντομη παρουσίαση του τεράστιου έργου του ζωγράφου Αντώνη Φωτίου, κατέληξε να μεταμορφωθεί στο μυαλό μου σε ένα ταξίδι άχρονο. Μια αναπόληση και μια προσφορά στους αποθανόντες. Το ταξίδι αυτό λαμβάνει χώρα μέσα από το σύμβολο του παραθύρου, το οποίο αποτελεί τον κεντρικό άξονα της αφήγησης. Αυτός ο άξονας με βοήθησε να βγω από τον προσωπικό κύκλο του ίδιου του ζωγράφου και να φανταστώ τα πορτραίτα στα παράθυρα-κορνίζες, ως τους δικούς μου πλέον ανθρώπους, ακόμη και εμένα τον ίδιο…»

Τυχεροί όλοι όσοι φέραν σε πέρας την Έμπνευση τούτη των 8,35 λεπτών, όσοι προσπάθησαν και τελικά ευλογήθηκαν να παράξουν Στιγμές.

Κι εμείς, πλουσιότεροι που τον γνωρίζουμε τον Αντώνη Φωτίου, οι αδαείς, που κοντέψαμε στο δικό μας πέρας χωρίς να του υποκλιθούμε για το Πέρασμά του από μπροστά μας.

Και, ευλογημένοι, ω, στ’ αλήθεια, Ευλογημένοι, κάθε φορά που κοινωνούμε, της Θεατρικής Ομάδας του Άργους Ορεστικού, τις «αμυχές» και τα καμώματα !

Βιβή Φαρσαλιώτου + Ιατρού

* Ας ήμουν, έστω, κι ένα σανιδάκι Στο Πατάρι………..

Προηγούμενο Άρθρο

Ανεξάρτητοι καλλιτέχνες Καστοριάς στηρίζουν την σημερινή κινητοποίηση ενάντια στο νόμο που ψηφίζεται για την λογοκρισία της τέχνης

Επόμενο Άρθρο

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας μας “ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ” | 11 – 02 – 2021

Τελευταία από ΑΠΟΨΕΙΣ