«Την αναπηρία δεν την διαλέγεις. Σε διαλέγει. Διαλέγεις άλλα πράγματα που πραγματικά πρέπει να ντρέπεσαι γι’ αυτά. Για την αναπηρία απαγορεύεται να ντρέπεσαι. Πρέπει να ντρέπονται οι άλλοι που δεν την στηρίζουν. Όχι εσύ που την έχεις», δηλώνει αποκλειστικά στο fonikastorias.gr, η γνωστή ηθοποιός Νένα Χρονοπούλου.
Η Νένα Χρονοπούλου, ήρθε στην Καστοριά με την οικογένειά της προκειμένου να συμμετάσχουν στο 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Αυτισμού που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η Εταιρεία Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό Δ.Α.Δ Καστοριάς.
«Έγινε το 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Αυτισμού στην πανέμορφή Καστοριά. Όλες αυτές οι δράσεις και η πρόσκληση, ήρθαν και ξεκίνησε από την ψυχή ενός Συλλόγου που λέγεται Αριστούλα Ζάγκα. Αυτή η γυναίκα χωρίς να με ξέρει, μου έστειλε ένα πραγματικά πολύ τιμητικό και συγκινητικό μήνυμα και επειδή εκτός από μητέρα και μητέρα πολλών – πολλών παιδιών που την έχουν ανάγκη, είναι και ένας εξαιρετικά ευγενής άνθρωπος ο οποίος είναι «to the point». Δεν μπόρεσα να της αρνηθώ. Ανήκουμε σε έναν κοινό παρανομαστή που λέγεται μητρότητα και υπευθυνότητα. Γι’ αυτό και διανύσαμε τόσα χιλιόμετρα και ήρθαμε οικογενειακώς.
Αυτές οι εκδηλώσεις πρέπει να γίνονται για να θυμίζουμε στην κοινωνία ότι η διαφορετικοί άνθρωποι ανήκουν στην ίδια κοινωνία με τους υπολοίπους. Αυτά τα φεστιβάλ θα έπρεπε για κάποιους δυστυχώς, για μας ευτυχώς, να καθιερωθούν να γίνονται από πόλη σε πόλη. Είναι μια πρόταση που κάνω στην κ. Ζάγκα και όχι μόνο εγώ αλλά όλοι όσοι επισκεφθήκαμε αυτό πολύ – πολύ δυνατό φεστιβάλ, έγινε με τεράστια επιτυχία.
Η κ. Ζάγκα μία γυναίκα ορχήστρα, μία γυναίκα πολυεργαλείο, μια γυναίκα με τεράστια αγκαλιά, είμαι σίγουρη ότι θα ξυπνήσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων που το έχουν ανάγκη. Και το έχουν ανάγκη γιατί. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι όσοι ανήκουμε στη διαφορετικότητα, ότι είμαστε πολλοί και ότι ο ένας πρέπει να είναι για τον άλλον. Αρκεί κάποιος να μας ξυπνήσει. Αυτή τη φορά το ξύπνημα έγινε δια στόματος, δια αγκαλιάς, δια χειρός, δια οργάνωσης, Αριστούλας», δηλώνει.
Η κ. Χρονοπούλου, μητέρα ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες και η ίδια, στέλνει το δικό της συγκλονιστικό μήνυμα.
« Έχω ένα παιδί με αναπηρία. Το μεγάλο μάθημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι να αγαπάμε τη διαφορετικότητα να την υποστηρίζουμε και μέσα από τη διαφορετικότητα να διεκδικούμε τα δικαιώματα των παιδιών μας με πολύ ωραίο τρόπο, μάχιμο τρόπο, πολεμικό τρόπο, αλλά πάντα με ευγένεια και από κει και πέρα, να βάλουμε τα παιδιά αυτά και τους γονείς τους στην καθημερινότητα μέσα από τη ρουτίνα που πρέπει να έχουν. Γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε αλλιώς και μαθαίνουμε μέσα από τα παιδιά μας. Έχουμε αλλάξει τη δική μας ρουτίνα. Έχει γίνει πιο πολύ ρουτίνα του Χρήστου και λιγότερο της Νένας.
Ο Χρήστος μ’ έκανε καλύτερο άνθρωπο. Μ’ έμαθε να βλέπω τον διαφορετικό άνθρωπο και να καταλαβαίνω ότι είναι υποχρέωσή μου να σταθώ δίπλα του για να τον βοηθήσω να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του και μου έδωσε ένα πολύ – πολύ μεγάλο μάθημα. Μέσα από τις διαφορές που έχουν οι άνθρωποι γινόμαστε εμείς που υποτίθεται ότι είμαστε τυπικοί και καλά, ή καλύτεροι ή κρυβόμαστε. Εγώ λοιπόν προτίμησα να με κάνει ο Χρήστος καλύτερο άνθρωπο και να μην κρύβομαι ούτε πίσω από το δάχτυλό μου, ούτε πίσω από την αναπηρία, ούτε πίσω από τις λέξεις. Πήρα το παιδί μου και περήφανα το κυκλοφορώ στην κοινωνία και θα ήθελα να δώσω ένα μήνυμα ουσιώδες, να μην κρατάνε τα παιδιά τους, να μην ντρέπονται γι’ αυτά. Την αναπηρία δεν την διαλέγεις. Σε διαλέγει. Διαλέγεις άλλα πράγματα που πραγματικά πρέπει να ντρέπεσαι γι’ αυτά. Για την αναπηρία απαγορεύεται να ντρέπεσαι . Πρέπει να ντρέπονται οι άλλοι που δεν την στηρίζουν. Όχι εσύ που την έχεις».
Σήμερα το απόγευμα, η καταξιωμένη ηθοποιός, συναντήθηκε στα γραφεία της Εταιρείας Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό Δ.Α.Δ Καστοριάς με μητέρες και συνομίλησε μαζί τους.
«Στις μητέρες λέω το εξής: Είμαι μία από αυτές. Δίνουμε έναν κοινό αγώνα. Όταν έχεις ένα παιδάκι με αναπηρία και έχεις φάει το χαστούκι της ενημέρωσης την πρώτη φορά και το έχεις αντέξει, δεν έχεις πέσει από την καρέκλα, όταν σε πληροφορούν για κάτι τόσο σοβαρό – δεν στο λένε ποτέ ξεκάθαρα – μπαίνεις σε μια διαδρομή που δεν έχει γυρισμό. Εγώ σ’ αυτή τη διαδρομή είμαι κοντά 15 χρόνια. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλες μαζί μπορούμε. Είμαστε στον ίδιο αγώνα και πρέπει να είμαστε ενωμένες, αγαπημένες και μάχιμες γιατί τα παιδιά μας έχουν μόνο εμάς. Εμείς είμαστε η δύναμή τους, εμείς είμαστε η φωνή τους, εμείς είμαστε το δικαίωμά τους στη ζωή και στην ίδια ποιότητα ζωής με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν λοιπόν χρειαστεί η φωνή μας πρέπει να τη βγάλουμε περήφανα προς τα έξω για να καταλάβουν όλοι ότι εμείς που καθημερινά βιώνουμε την αναπηρία και τη φροντίζουμε, είμαστε λιγότερο ανάπηροι από αυτούς που κλείνουν τ’ αφτιά τους ηθελημένα», επισημαίνει.
fonikastorias.gr Ε.Ψ.
