Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women’s Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου. Θεσπίστηκε για πρώτη φορά το 1977 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ για να αναδείξει τα προβλήματα και να προωθήσει τα δικαιώματα της γυναίκας.
Παρά τα μεγάλα βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια η ισότητα της γυναίκας με τον άνδρα είναι ένα απραγματοποίητο όνειρο όχι μόνο στο άμεσο αλλά και στο απώτερο μέλλον. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες κατήγγειλε, στις 6 Μαρτίου 2023, ότι η «ισότητα» μεταξύ ανδρών και γυναικών παγκοσμίως είναι ένας ολοένα και πιο μακρινός στόχος, ο οποίος θα επιτευχθεί στην καλύτερη περίπτωση «σε 300 χρόνια». «Η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο. Με τους τρέχοντες ρυθμούς η οργάνωση του ΟΗΕ για τις γυναίκες (Ταμείο Ανάπτυξης για τις Γυναίκες UNIFEM) προβλέπει ότι θα επιτευχθεί σε 300 χρόνια», τόνισε ο Γκουτέρες σε ομιλία του κατά την έναρξη των συζητήσεων στη Νέα Υόρκη της Επιτροπής του ΟΗΕ για το καθεστώς των Γυναικών (CSW).
Με αφετηρία τις ΗΠΑ, ο εορτασμός διεθνοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο, κατά την διάρκεια δευτέρου συνεδρίου του γυναικείου τμήματος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (2η Διεθνής), που έγινε στην Κοπεγχάγη (26–27 Αυγούστου 1910). Οι 100 σύνεδροι από 17 χώρες υιοθέτησαν την πρόταση τριών γερμανίδων (Λουίζ Τσιτς, Κλάρα Τσέτκιν και Κέτε Ντούνκερ) να γιορτάζεται κάθε χρόνο η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας,ως ένα βήμα για την προώθηση της ισότητας των δύο φύλων, που θα περιλάμβανε και το εκλογικό δικαίωμα, που ήταν τότε το καθολικό ζητούμενο για τις γυναίκες όλου του κόσμου.
Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του ’60 αναζωογόνησε τη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η οποίας από το 1977 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.
Μήνυμα του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες για την Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας 2026
Η φετινή Διεθνής Ημέρα Γυναικών επικεντρώνεται στα δικαιώματα, τη δράση και τη δικαιοσύνη για όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια.
Οι νομικές διακρίσεις μπορούν να διαμορφώσουν κάθε πτυχή της ζωής μιας γυναίκας. Μπορεί να της απαγορευτεί να έχει περιουσία, να ζητήσει διαζύγιο ή να βρει δουλειά χωρίς την άδεια του συζύγου της. Σε περισσότερες από 40 χώρες, ο συζυγικός βιασμός δεν αναγνωρίζεται ως έγκλημα. Άλλοι νόμοι περιορίζουν την πρόσβαση των γυναικών στην εκπαίδευση, την ικανότητά τους να μεταβιβάζουν την υπηκοότητα στα παιδιά τους ή ακόμα και την ελευθερία μετακίνησής τους έξω από το σπίτι.
Όπου υπάρχει νομική προστασία, οι διακρίσεις και η αδύναμη επιβολή σημαίνουν ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να αγωνίζονται να έχουν πρόσβαση σε δικαστήρια και νομική υποστήριξη.
Πρέπει να ενωθούμε για να εκπληρώσουμε την υπόσχεση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης και της Δράσης Πεκίνο+30. Καταπολεμώντας τους νόμους και τις πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις – και υπερασπιζόμενοι την πρόοδο που έχει ήδη επιτευχθεί – μπορούμε να διασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια, τις ευκαιρίες και την ελευθερία που αξίζουν όλες οι γυναίκες.
Όταν δεν είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου, δεν είμαστε ίσοι. Είναι καιρός να κάνουμε τη δικαιοσύνη πραγματικότητα για τις γυναίκες και τα κορίτσια, παντού.
