΄Ετσι δεν αρχίζουνε τα παραμύθια;
΄Ητανε βράδυ 20 Ιουλίου 1957 και εκείνη την καλοκαιρινή νύχτα και κάτω από τον έναστρο ουρανό, το τρίο Μπολερό και η καλλίφωνη Πόπη Λώρη βγαίνανε στο πάλκο της «΄Ελλης» προσκαλεσμένοι από τους γουναράδες της πόλης μας που τιμούσανε με αυτό τον τρόπο το κλείσιμο της γιορτής του Προφήτη Ηλία.
Τα τραπεζάκια του εξοχικού κέντρου είχανε γεμίσει από κόσμο που ήταν καλοντυμένος και χαρωπός.
Ανάμεσα στην εκκλησία του ΄Αη Γιώργη και τον μαρμάρινο ανδριάντα του ποιητή Αθανάσιου Χριστόπουλου η «΄Ελλη» έλαμπε με τα πολύχρωμα φωτάκια της, τη δροσιά της νυχτιάς και τη μουσική που ακούγονταν σ΄ όλη τη γειτονιά και τα σπίτια του Απόζαρι.
΄Εξω από τα κάγκελα του κέντρου υπήρχαν πολλοί που απολάμβαναν την μουσική εκδήλωση, όπως και τα άγουρα παλληκαράκια με το κοντό παντελονάκι που διαλέγανε το ΄Αλσος του δάσκαλου Αθανασίου Κοσμά, στα πευκάκια για να μοιραστούνε την πολιτιστική αυτή εκδήλωση, πρωτοφανή για την εποχή εκείνη, στο εξοχικό κέντρο «΄Ελλη».
Την επόμενη χρονιά, την ίδια βραδιά της 20ης Ιουλίου στο κέντρον – εξοχικό κι αυτό – «Παράδεισος» επι της οδού Γράμμου, το τρίο μπελκάντο και η Δανάη Στρατηγοπούλου έφθαναν στον τόπο μας προσκαλεσμένοι και πάλι από τους γουναράδες, να ψυχαγωγήσουν το κοινό με τραγούδια μοναδικά, ΤΟΡ θα λέγαμε στον παρόντα χρόνο, όπως «Tango Notturno», «της μιας δραχμής τα γιασεμιά», «μέσα στο νερό της λίμνης»κ.λ.π.
Στα 1959, ξανά στην «΄Ελλη» η μουσικοχορευτική βραδιά συνεχίστηκε με την Μάγια Μελάγια και την επιτυχία της «αδύνατον να κοιμηθώ» καθώς και άλλα τραγούδια. Σε κάποια φάση το πρόγραμμα έφερε στην σκηνή τον Τώνη Μαρούδα που ζητούσε από τους παρευρισκόμενους να σιγοτραγουδούνε το «μένω σε κάποια γειτονιά» ή το «τι είναι αυτό που το λένε αγάπη».
Οι γουνεργάτες πάλι επιλέγοντας τον Σώτο Παναγόπουλο που ενθουσίασε τον κόσμο του μεροκάματου, βρέθηκαν εκεί στην πλατεία Ομονοίας με την ενωτική της σημασία.
΄Εως τότε η λειτουργία προς τιμήν του Προφήτη Ηλία τελούνταν στα Πετσιά στον ναό των Αγίων Θεολόγων, επι Μητροπολίτου Νικηφόρου Σιδέρη και εν συνεχεία επι Μητροπολίτου Δωρόθεου. Στα 1968 είχε πλέον χτιστεί ο ναός του Προφήτη Ηλία στο Τσαρδάκι.
Από την εφημερίδα ΦΩΝΗ της Καστοριάς μάθαμε στα 1964 κάποιους από τους δωρητές εκείνης της περιόδου και τον Αριστείδη Αγγελίδη, ο οποίος είχε ρόλο πρωτεργάτη. Ακολουθούν τα ονόματά τους.
2024
΄Όταν περνούμε μπροστά από την παλιά «΄Ελλη» θυμόμαστε εκείνες τις βραδιές που «έπρεψαν» τον τόπο μας. ΄Ενας εξώστης πρώτης τάξεως ήταν για να αγναντεύεις τη λίμνη, τα όμορφα χωριά μας, τις χλοερές και πληγωμένες πλαγιές της. ΄Ενας τσιμεντένιος και τώρα ξερότοπος που φέρνει μελαγχολία και λύπη.
Κι όλο ακούμε για το πολιτιστικό κέντρο, που του αξίζει αυτή η θέση.
Η «΄Ελλη» μας ωρίμασε μαζί με τον «Παράδεισο» και την πλατεία Ομονοίας, που πρόσφατα ο σύλλογος «Τσαρσί» και άλλα πρόσωπα ονειρευτήκαμε να την στολίσουμε με γλάστρες και με λουλούδια… αλλά ατυχώς μέσα στη νύχτα γίνονται άφαντα.
΄Ετσι λοιπόν τώρα πια τα παραμύθια πήρανε τέλος.
Τουλάχιστον τα ζήσαμε, τα χαρήκαμε, έχουμε τόσα ενθύμια που κάνουμε και «έκθεση φωτογραφίας» αν το θελήσουμε.
Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη και οι γείτονες της «΄Ελλης» που απολαμβάνουν τη δροσιά κάθε βραδάκι στα παγκάκια και τα νέα στέκια που στολίζουν τη μεριά της οδού Αγίου Αθανασίου.
Χαλάλι τους.
