Τζίτζικας ελάλησε,
στο θέατρο του βουνού, που έζησε μια από τις πιο λαμπρές του βραδιές, την Τετάρτη 2 Ιουλίου.
Μπορεί να σίγησαν στο τέλειωμα της μέρας όλα τα τζιτζίκια που κρύβονταν μέσα στις πευκοβελόνες τραγουδώντας αδιάκοπα μέχρι τη δύση του ήλιου έως την ώρα που οι χορωδοί και οι μουσικοί πήραν την άδεια να συνεχίσουν, όταν εκείνα είχαν δώσει το ρεσιτάλ τους, που κράτησε από τη χαραυγή ως το σούρουπο.
΄Ετσι ακολούθησε η νυχτερινή συμφωνία- αλα ελληνικά – μέσα στο θερμό καλοκαιρινό απόβραδο, εκεί στο χώρο του θεάτρου, περιμένοντας να απολαύσουμε και να μοιραστούμε τα μουσικά ακούσματα διανθισμένα με τις μελωδίες που ταίριαζαν απόλυτα με τους θεσπέσιους στίχους των ποιητών μας , που ζήσανε σε καιρούς δύσκολους και δημιουργικούς, κι όπου δε λείπανε οι πικρίες της ζωής, υφασμένες με σκούρα χρώματα , και που και που, φωτεινές σειρές πολύχρωμες, για να φανερώνουν μαζί με τα δάκρυα, τη φτώχεια της πατρίδας, την άρνηση, αλλά και τη μεγαλοψυχία και τον διαχρονικό της καημό, ζητώντας από τον ήλιο, το νοητό και τη μυρσίνη τη δοξαστική, να μη λησμονήσουν τη χώρα μας, τη μάνα γη, που κλαίει και χαίρεται – σπάνια βέβαια- σαν και μας.
Βιώσαμε ως το μεδούλι αυτή την αξέχαστη βραδιά που ο σύλλογος «Αθανάσιος Χριστόπουλος» τίμησε τον μουσικοσυνθέτη της οικουμένης Μίκη Θεοδωράκη , που αν και αόρατος, ήταν παρών, παίρνοντας εξιτήριο από τον ουράνιο θόλο, μαζί με την ακολουθία του- μια λίστα από σπουδαία ονόματα που συμμετείχαν στο βραδινό ραντεβού. Τους θυμόμαστε άραγε;
ΕΛΥΤΗΣ, ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ, ΣΕΦΕΡΗΣ, ΜΠΙΘΗΚΩΤΣΗΣ, ΕΝΤΙΘ ΠΙΑΦ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, και όσους δεν συγκρατήσαμε μέσα στην τόσο σημαντική απαλόηχη βραδιά. Μέσα στο σκηνικό αυτό η παρουσία της χορωδίας και των μουσικών να μας υπενθυμίζουν τραγουδώντας, όσα χωρέσανε στη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας, με τα θλιβερά της ιστορικά κομμάτια, από την απόρριψη, το διχασμό, τους διωγμούς, αλλά… και την υπομονή, την αντίσταση που φέρνει στο γονατισμένο γένος ελπίδα, την ευωδιά της μυρσίνης, την ανάσταση και το τσούγκρισμα των πασχαλινών αυγών.
Ευχαριστούμε τους διοργανωτές από καρδιάς, για το ακριβό δώρο που λάβαμε. Μάθαμε πως τους περιμένει το Ηρώδειο – αρχές Σεπτεμβρίου – για να ξανατιμήσουν εκεί τον μουσικοσυνθέτη, τον άνθρωπο αυτόν που μπόρεσε τις νότες και τις ιδανικές φωνές, να κάνει να χωρέσουν στην ιστορική πραγματικότητα, για να τη συλλογιστούν οι παλιοί και να τη διδάσκονται τα τωρινά δύσκολα νιάτα (και πότε ήταν εύκολα;) Πάντως το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «το μεγάλο μας τσίρκο» δεν τελείωσε με τη δικτατορία… συνεχίζει να παίζει επεισόδια της τωρινής κατακαημένης και περήφανης πατρίδας.
Καλή Επιτυχία
Μαρούλα Βέργου Γκαμπέση
