«ΟΜΗΡΟΙ»
ISBN: 978-960-438-238-5
Σελίδες: 478
Έτος έκδοσης: 2021, Δεκέμβριος
Συγγραφέας: Νικόλαος Κοτανίδης
Εκδόσεις «Περίπλους»
ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ
Με το ξέσπασμα μιας νέας ελληνοτουρκικής κρίσης, τρεις Έλληνες στρατιωτικοί που εκτελούν περιπολία στα σύνορα κοντά στα Λάβαρα του Έβρου εξαφανίζονται.
Αμέσως, μια αδιανόητη και παράτολμη επιχείρηση σχεδιάζεται από μια μικρή ομάδα Ελλήνων αξιωματικών κάτω από τη μύτη της ελληνικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.
Την ίδια στιγμή, ο ταξίαρχος Καλαμπαλίκης, διοικητής της ταξιαρχίας των Λαβάρων –χαμένος μεταξύ της δίνης της κρίσης και των ερωτικών του φαντασιώσεων για την ελκυστική του υπασπίστρια– και ο ταξίαρχος Τσούλφας, διευθυντής του στρατιωτικού γραφείου του υπουργού άμυνας, χρησιμοποιούν την κατάσταση προς όφελός τους.
Όσα ακολουθούν φέρνουν αντιμέτωπους δύο φίλους που υπηρετούν εκατέρωθεν του ποταμού Έβρου: τον Τούρκο ταξίαρχο Γκουρχάν και τον Έλληνα αντισυνταγματάρχη Δανιά, οι οποίοι ακροβατούν μεταξύ της φιλίας και της συνείδησής τους αφενός και του καθήκοντος αφετέρου.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Νίκος Κοτανίδης γεννήθηκε το 1968 στη Δ. Γερμανία. Είναι απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου και ομιλεί αγγλικά. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Είναι λάτρης της λογοτεχνίας, της φωτογραφίας, της ποδηλασίας και του hardrock.
Από τις εκδόσεις «Περίπλους» κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του:
- «Φουλ του άσσου» (2016)
- «Πενήντα πέντε μίλια νοτιοανατολικά» (2018)
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
[…]
—Κι άλλοι Τούρκοι πίσω μας!
Ο Παραμαζίδης πάγωσε. Κανένας και καμιά εκπαίδευση δεντον είχαν προετοιμάσει για μια τέτοια στιγμή. Μυριάδες σκέψεις πέρασαν εκείνη τη στιγμή από τον νου του, όπως τα δευτερόλεπτα όταν κάποιος αντιλαμβάνεται ότι θα του συμβεί κάτικακό. Να δώσει διαταγή να γεμίσουν τα όπλα τους και να πυροβολήσουν; Δεν προλάβαιναν. Όμως, δεν ήταν και σίγουροςαν αυτή θα έπρεπε να ήταν η ενδεδειγμένη αντίδρασή του μεβάση τις διαταγές. Από την άλλη, ήταν σαφές ότι οι Τούρκοιβρίσκονταν σε ελληνικό έδαφος και μάλιστα ήταν πολύ περισσότεροι από αυτούς. Ακόμη χειρότερα, το δρομολόγιο επιστροφής προς το φυλάκιο είχε ήδη αποκοπεί.
Αρχικά φαινόταν ότι οι Τούρκοι δεν τους είχαν αντιληφθεί,άλλωστε κινούνταν πολύ επιφυλακτικά. Όμως, όταν ο Δεβεράκης είχε προειδοποιήσει για την παρουσία τους, μάλλον είχεακουστεί, γιατί τώρα άγριες φωνές έρχονταν τόσο από μπροστάόσο και από πίσω από τη θέση της ελληνικής περιπόλου.
Ο Παραμαζίδης, συνειδητοποιώντας την παγίδα στην οποίαείχαν πέσει, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρει κάποιον διάδρομο διαφυγής, διέταξε:
—Τροχάδην δεξιά, παιδιά!
—Όχι, ρε γαμώτο! ούρλιαξε πανικόβλητος ο Φριλίγκος.
—Σκάσε, ρε μαλάκα! τον μάλωσε ο Δεβεράκης, που έδειχνε παροιμιώδη ψυχραιμία.
Μπορεί να μην τον είχε προετοιμάσει κι αυτόν ο ΕλληνικόςΣτρατός για μια τέτοια στιγμή, μα είχε ζήσει πολλές ανάλογεςστο «Call of Duty», που έπαιζε φανατικά στον υπολογιστή τουπριν καταταγεί. Ο Δεβεράκης είχε χύσει άφθονο αίμα σε δεκάδες αποστολές στο παιχνίδι αυτό και είχε κατατροπώσει εκατοντάδες αντίπαλους, για να δειλιάσει τώρα μπροστά σε μιαχούφτα Τούρκων στρατιωτών. Έφτασε μάλιστα στο σημείο νασυγχαρεί τον εαυτό του για τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσε.
Ο Παραμαζίδης εξακολουθούσε να προσπαθεί να πιάσειεπαφή με το φυλάκιο για να ενημερώσει για τη δυσμενή εξέλιξη της κατάστασης και ταυτόχρονα ακολουθούσε τους στρατιώτες που ήδη έτρεχαν προς τα δεξιά. Όμως, η αποτυχία καιαυτής της προσπάθειάς του και η αγωνία του να επικοινωνήσειμε όποιον κατάφερνε, τον έκαναν να φωνάξει:
—Έχει κανείς σας κινητό μαζί του;
Εκείνη τη στιγμή είχε ξεχάσει ότι τα κινητά τηλέφωνα απαγορευόταν να φέρονται κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης υπηρεσίας.
Δεν πήρε καμιά απάντηση. Αντίθετα, οι δύο στρατιώτες, ακούγονταν να λογοφέρνουν.
«Αλτ! Αλτ! Αλτ!» ακουγόταν δυνατά με βαριά ανατολίτικηπροφορά από μπρος και από πίσω, καθώς οι Τούρκοι συνέχιζαννα σφίγγουν τον κλοιό γύρω τους.
Όταν ακούστηκε ένας πυροβολισμός, ο Παραμαζίδης ήξερεότι όλα θα τελείωναν σε λίγο. Είχαν φτάσει σε κάποιο σημείοπου ήταν αδύνατο να το περάσουν. Αν γνώριζε καλύτερα τοέδαφος, ίσως να κατάφερνε να οδηγήσει την περίπολο μακριάαπό τους Τούρκους, μα όπως είχαν έρθει τα πράγματα αυτόήταν πλέον αδύνατο.
Τα πιο μαύρα σύννεφα της ζωής του Παραμαζίδη συγκεντρώθηκαν πάνω από το κεφάλι του. «Δεν μπορεί», σκέφτηκεκάποια στιγμή, σχεδόν παραληρηματικά, «εφιάλτη θα βλέπω!Σε λίγο θα ξυπνήσω και όλα θα είναι καλά».
—Θα μας σκίσουν τον κώλο! φώναξε ο Φριλίγκος όταν διαπίστωσε ότι πλέον ήταν αδύνατη η αποφυγή της επαφής με τους Τούρκους.
—Φαντάζομαι τα μούτρα των ανώτερών μας όταν θ’ αντιληφθούν ότι πέσαμε στα χέρια των Τούρκων, είπε σχεδόν χαμογελώντας ο Δεβεράκης. Είμαι σίγουρος ότι θα μας σαπίσουνστην καμπάνα…
Μα ο Παραμαζίδης, χαμένος στις σκέψεις του, δεν άκουγετι έλεγαν οι δύο στρατιώτες. Είχε συνειδητοποιήσει τι θ’ ακολουθούσε σε λίγο και ένιωσε σύγκρυο.
[…]
