Η παροιμία «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη» μας ξαναθυμίζει πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει η καλή συνεργασία με πρόσωπα – συμπολίτες και συμπολίτισσες που δέχθηκαν να λάβουν μέρος στην εκδήλωση της 10ης Αυγούστου στον κήπο του μουσείου του Μακεδονικού αγώνα.
Ο καθένας με τον δικό του τρόπο στήριξε την εκδήλωση, με τον λόγο, με το τραγούδι, θυμίζοντάς μας την ιστορία της Καστοριάς από το 5.500 π.χ. ως το τέλος σχεδόν του 20ου αιώνα.
Η πόλη, η λίμνη, οι άνθρωποί της, τα καράβια συνεχίζουν να ζουν δίπλα στα λιμνίσια νερά, να τρέφονται, να χαίρονται, να απολαμβάνουν τον περίπατο, σε κάθε εποχή του χρόνου.
Με την ευαισθησία και τη γνώση της η κ. Τέσση Ατζέμη, εκπαιδευτικός, περιγράφει όσα περιλαμβάνει το βιβλίο «στα συρτάρια», με τα βιώματα, τα ιστορικά γεγονότα, τα λαογραφικά γνωρίσματα του τόπου μας, μαζί με την ευγενική συμπαράσταση του Καστοριανού, παγκοσμίως γνωστού ογκολόγου γιατρού Λάζαρου Μπούτη.
Οι αγαπητές συμπολίτισσες
Θωμαή Λιόγανου
Κατερίνα Χρυσοχοϊδου
Σουλτάνα Ζορπίδου
Υβόννη Δόϊκου- Δάλλα
Ρόη Δόϊκου
μαζί με την Μαρούλα μας οδηγούν σε περασμένες εποχές, όπου η μετανάστευση, τα γεγονότα της απελευθέρωσης του 1912 και οι ζωές των καθημερινών ανθρώπων, ξαναθυμίζουνε την απλή ζωή, με τις χαρές ή τις λύπες, μαζί με τα Καστοριανά τραγούδια, που η Ρόη και η Υβόννη ερμηνεύουν εξαιρετικά (συνοδεία των μουσικών Νίκου Καρατζίδη και Κώστα Σακαρίδη), ενώ η Θωμαή Λιόγανου με την Κατερίνα Χρυσοχοϊδου, μιλώντας την Καστοριανή ντοπιολαλιά, μας θυμίζουνε τις κυρές του παλιού καιρού. Από τα βάθη του χρόνου η Σουλτάνα Ζορπίδου φέρνει στον παρόντα χρόνο τη μητέρα που θηλάζει τα μωρά της.
Με την Καστοριανή ντοπιολαλιά ο Λεωνίδας Πουλιόπουλος και ο Μάριος Ζαλαμήτσος μιλούν για την 11η Νοεμβρίου του 1912 ο πρώτος, ενώ ο δεύτερος περιγράφει την απόφαση του Τσιόλη (ξενιτεμένου) να γράψει γράμμα στη μητέρα του ενημερώνοντάς την πως θα επιστρέψει οικογενειακώς στην Καστοριά από τη Νέα Υόρκη.
Όλα αυτά είναι περασμένα στο βιβλίο «στα συρτάρια» για να μην ξεχαστούν γιατί «τα πάντα ρει»… και εμείς αρκετά (κάποιοι από εμάς) μεγαλούτσικοι, νιώθουμε τις αλλαγές των καιρών και με την αγάπη μας για την πόλη όπου γεννηθήκαμε τραγουδούμε στο τέλος της παράστασης ένα από τα ροκ τραγούδια του Νίκου Πορτοκάλογλου με τίτλο «τα καράβια μου καίω», 3 από τους στίχους έχουν ως εξής:
«Τα καράβια μου καίω
τα καράβια μου καίω
δεν θα πάω πουθενά».
«Σταυρωμένη πατρίδα
μεσ΄ στα μάτια σου αχ είδα
της Ανάστασης φως…»
«Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου νάβρω νερό
γιατί ΑΝΗΚΩ ΕΔΩ…»
Με την αγάπη και το σεβασμό
Στην πόλη που μας μεγάλωσε.
Μαρούλα
Υ.Γ.
΄Οσο για την τοπική εφημερίδα «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ» ως συνεργάτης της ένιωσα απέραντη εκτίμηση στην ΄Αννα, τον Στέργιο και τον Δημήτρη, για την μεγάλη κατανόηση και την αγάπη που μου δόθηκε όλα αυτά τα χρόνια που γνωρίζομαι μαζί τους.
Η εφημερίδα στάθηκε σαν εγκυκλοπαίδεια για να θυμίσει στους αναγνώστες της, τις παραδόσεις και την ιστορία της πόλης.
