Η τοπική εφημερίδα «ΦΩΝΗ» της Καστοριάς έλαβε πριν λίγες μέρες δύο επιστολές, η πρώτη μέσω ΕΛΤΑ και η δεύτερη με e mail.
Το περιεχόμενό τους αφορούσε την παγκόσμια κρίση.
Αποστολείς τους η κυρία Τσιουτσιούλα και η δισέγγονή της Αφροδίτη. Απέχουν ηλικιακά γιαγιά με δισέγγονη τουλάχιστον πενήντα χρόνια. Η κάθε μια διατυπώνει με τον τρόπο της όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μαζί μ΄εκείνα τα πιο κοντινά που αγγίζουν και προβληματίζουν τις δύο δημότισσες.
Πρώτο γράμμα…
η Τσιουτσιούλα φουρκισμένη καθώς ήταν απευθυνόταν στους ηγέτες της γης.
«Να όψεσθε εν ημέρα κρίσεως», «ουρσούζηδες , αφορεσμένοι, άχραστοι.. τι σας φταίγουν μπρέ τα τσιούτσανα του κόσμου; ΄Επαθάτε πουτές, έχασάτε παιδιά και αγγόνια; ΄Εκλαψάτε πουτές; Σφίχτηκεν, μαζώχτηκεν η καρδιά σας σαν έζιος; Έκαμάτε καμμιά προυσευχή; Ή όταν πααίνετε στην εκκλησιά του κάνετε μόνε γιε να φαντάξετε με τα καπέλα σας και τα κασμήρια σας; Αμά ξέρω ηγώ, μαζώνετε τους ψήφους του κόσμου, αφού δεν νουγούν απού τις πουνηριές σας και τους παράδες και τα παζάρια απού κάμνετε. Δεν είμεστε κούχτια, μια ζουή μας τυραννάτε και να μη βαρέσετε τις πόρτες μας, γιε να μας δώκετε κανάν τενεκέ λάδι (΄Αφκε που ευτυχώς, έπεσεν και η τιμή του…) Ούτε τσιτσί θέμε, ψουμί μόνε ξερό θα μπουκώνουμε. ΄Εμαθάμε και γιε την ευλουγιά και συγίστηκάμε, τους κτηνοτρόφους και τους τσιουμπαναραίους., τις μπέτσκες και τα κατσίκια. Ισείς θαρράτε ότι θα σέβετε σε κανάν πύραυλο γιε να σουθήτε… αμά ακόμα δεν γίνκαν ταξίδια γιε τον ΄Αρη, τα τηρώ στην TV κι αν με περιγελάτε σας λέγω ότι η μαμάνα μου ήλεγεν… «όλα ιδώ πλερώνουνται» κι ας φυλάγουν τόσοι και τόσοι αχμάκηδες απού τρουγιούρω, «Ου θός σκάλες ανεβάζει, σκάλες κατεβάζει» να ιδώ τι θα κάμετε άμα νταμπλαρουθείτε».
Υ.Γ Κι ισείς απού καρτεράτε στου ουβάλ γραφείο τι τσιτώνετε; Ημείς δεν πάϊσάμε σε τρανά σκουλειά σαν ισάς. Παίζετε με τους γκαϊλέδες μας, βάνετε άμπεμπαμπλόμ και αραδιάζετε κότσια, παίρνετε τα γκιλιστήρια σας και φτάνετε στουν κατήφουρο ώσπου να φτάκετε ισιάδι… (γιε να χαρείτε – αυτό όμως γένουνταν κι όταν είσασταν τσιούτσανοι). Τώρα γίνκατε μπαμπούλες και μπαμπαρόκοι γιε να τρουμάζουμε τρανοί και μικρούτσικοι…
Ημείς εζήσαμε με αγάπη, με καλουσύνη, έδουκάμε σε φτουχούς και σε άρρουστους την δραχμή μας, γιε ταύτο, ντρεπουμέστε γιε τις προυκουπές σας απού δεν σας φτάνουν αυτά απού έχετε…
Τσιουτσιούλα
Το δεύτερο γράμμα της Αφροδίτης σταλμένο με email έγραφε τα παρακάτω.
«Τρέμει το χέρι μου μόλις άκουσα για τα νέα δυστυχήματα, για τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ…, βλέπω τον πλανήτη τυλιγμένο σε σκούρα σύννεφα, με μια θάλασσα μολυσμένη, με πλαστικά κατάλοιπα να γίνονται τροφή για τα ψάρια… κι αλλοίμονο πώς να πάω για ύπνο, όταν ένας κόσμος αλλόφρων δοκιμάζεται καθημερινά, μέχρι νάρθει η νύχτα… και να νομίζεις πως όλα αυτά είναι εφιάλτες και προϊόντα βαρυστομαχιάς.
Αχ έλα ελπίδα μου κι απόψε, πες μου πως θα ξημερώσει, πως θα καλημερίσουμε τα δέντρα, τον ήλιο, τα πουλιά, το απέραντο γαλάζιο, τη γη μας που εξακολουθεί να μας χαρίζει καρπούς σαν μάνα που ταϊζει τα παιδιά της. Δεν θέλω να ξανακούσω ούτε για καυσαέρια, ούτε για φωτιές, ούτε για βρέφη που χάθηκαν σε εμπόλεμες ζώνες. Παρ΄ όλο που οι ισχυροί της γης είναι πολύγλωσσοι, λείπουν από το καρνέ τους λέξεις όπως αγάπη, συγνώμη, σεβασμός, συμπαράσταση, οίκτος, λύπη, ευσπλαχνία, αδελφοσύνη. Χρόνος δεν υπάρχει γι αυτά, η απληστία, τα συμφέροντα, το χρήμα, οι πηγές ενέργειας και ποιος θα πρωτοπρολάβει, αυτοί είναι οι στόχοι τους.
…σε λίγο θα βγω μαζί με τον Φίλιππο.΄Εχει απόψε πανσέληνο, η λίμνη μας θα έχει στολιστεί με το αντιφέγγισμά της και μεις θάμαστε μαζί – σαν ολομόναχοι κάτοικοι μιας αρρωστημένης γης – θα ξεχαστούμε έστω για λίγο, αύριο νέα μέρα ξημερώνει. Οπότε «dum spiro spero» – εφόσον ζω ελπίζω.
Αφροδίτη – Γ΄Λυκείου
