Κα Βιβή Φαρσαλιώτου-Ιατρού
Ευχαριστώ πολύ για το βιβλίο σας «75 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ 1 ΒΡΑΔΥ». Μου άρεσε.
Το κατάλαβα καλά. Επικεντρώνεται στη μάνα, στο πρόβλημα υγείας, στον αγώνα και την ελπίδα. Συμφωνεί με τις χιλιάδες περιπτώσεις που έχω ζήσει από την άλλη πλευρά του προβλήματος, από την πλευρά του γιατρού. Προκειμένου για παιδιά ο γιατρός υποφέρει το ίδιο. Όταν χρειαστεί θα υποστηρίξω το βιβλίο και εσάς προσωπικά.
Μου άρεσε και «ΤΟ ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ» της κυρίας Μαρίας Παραδείση.
Εγώ θα δυσκολευόμουν να ξανα-συμμετάσχω με επιτυχία σε ένα τόσο έντονα φορτισμένο συναισθηματικά θέμα και έντονα ποιητικά παθιασμένο θέμα. Η κάθε σελίδα μου ξαναθυμίζει πολλές παρεμφερείς, από την άλλη πλευρά βέβαια, δικές μου. Όμως, όπως γράφω και στα ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΠΑΝΤΑ μου, κρατούσα σε όλη μου τη σταδιοδρομία, ως ογκολόγος, ένα όσο το δυνατό πιο προσαρμοσμένο στυλ ουδετερότητας του θεραπευτού, έστω κι αν ήμουν συμπάσχων. Λογαριάστε τι και πόσο έλεγε η ΚΑΡΔΟΥΛΑ μου. Και η ΕΥΘΥΝΗ μου. Και για τον ίδιο άρρωστο όχι μόνο μια φορά. Πολλές «μέρες», ακόμα και «χρόνια». Πρακτικά, η ζωή του ήταν συνδεδεμένη με τη δική μου. Η μάνα και το παιδί δεν έχουν ηλικία.
Κάνοντας ένα γενικά απολογισμό, φαίνεται ότι οι μισοί και πάνω από τους διατελέσαντες αρρώστους μου, έζησαν ή ζουν κι θα ζήσουν πέρα από τη δική μου επιβίωση. Και, τονίζω, οι άρρωστοί μου ήταν μια αρνητική επιλογή, δηλαδή οι σχετικά πιο σοβαρά άρρωστοι. Πέρασα μαζί τους τις ίδιες αγωνίες. Κάθε «μέρα» τους ήταν και δική μου «μέρα». Κυρίως όμως με τη σκέψη. Όποιος σας προλογίσει θα πρέπει να έχει τις ιδιότητες και προσόντα και ποιητή για να εκτιμήσει την ποιητική μεγαλοσύνη της ελπίδας που περιγράφετε. Αν έγγραφα ένα βιβλίο καλό σαν το δικό σας ο τίτλος θα ήταν «ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΝΥΧΤΕΣ».
Σας επισυνάπτω μερικά αποσπάσματα από τα βιβλία μου και τη βιογραφία μου για να έχετε μια ιδέα – από την άλλη πλευρά- της ουδετερότητας και μεθοδικότητας του θεραπευτού. Του ογκολόγου χημειοθεραπευτού για την ακρίβεια, κάποιου που εφαρμόζει συχνά κάποια θεραπεία με πολλές παρενέργειες. Οι ιδέες και τακτικές μου, όχι μόνο στην έδρα, στο μάθημα, στις δημοσιεύσεις και στις ομιλίες και παρουσιάσεις ανά τον κόσμο, αλλά και επί του πεδίου έχουν ήδη κριθεί.
Στα παιδιά είναι διαφορετικό και πιο έντονο το πρόβλημα. Για μένα ήταν πρόσθετη, κρίσιμη και πιεστική παράμετρος και ο χρόνος, καθώς τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Σε συνδυασμό με την ψυχική επιβάρυνση αναγκάστηκα από το 1978 και μετά να μη συνεχίσω την παιδοογκολογία στην οποία συνεργαζόμουν με πανεπιστημιακή παιδιατρική κλινική. Η τακτική αυτή υποχώρηση είχε τότε κατακριθεί αλλά μάλλον ήταν σωστή και συμφωνούσε με την οργάνωση και τις προόδους της παιδοογκολογίας, που λόγω της ιδιαιτερότητάς της δεν θα μπορούσα να συνεχίσω. Ούτε οι οργανωτικές δυνατότητες του νοσοκομείου το επέτρεπαν.
Στο βιβλίο κυριαρχεί το συναίσθημα. Οι περιπτώσεις παρουσιάζονται με τονισμό των συνθηκών και των ψυχικών αντιδράσεων των ηρώων, κυρίως της μάνας, που θα έπρεπε να έχει πάντα, εκτός από τα άλλα, το να μη σκέπτεται μόνο συναισθηματικά όπως τη μέρα 50. Δεν ξέρω πως θα χειριζόταν ένας εκ των πραγμάτων τεχνοκράτης και ειδικός τη φόρτιση αυτή για να το προλογίσει, έστω κι αν έχει ασύγκριτα μεγάλη πείρα στο πρόβλημα. Ακόμα και αν έχει δείξει την ψυχική ικανότητα να το έχει ζήσει χιλιάδες φορές για «χιλιάδες μέρες και αρκετές νύχτες» ακόμα και μέσα στην οικογένεια γιατί για 32 μήνες (= χίλιες μέρες σχεδόν) και μια νύχτα πέρασα τα ίδια με τη λατρεμένη μου ΑΛΗΘΕΙΑ που πάντως ήταν ενήλικη. Και να είναι ο ίδιος και ποιητής και ψυχολόγος για να κρίνει το ποίημα της μέρας 61.
Συγχαρητήρια για την πρωτότυπη μέθοδο που παρουσιάζετε το θέμα, να μοιάζει ημερολογιακό αλλά να μη έχει ημερολογιακά ενιαία, δηλαδή σε μια κάθε φορά παράγραφο ή αφήγηση, περιγραφικότητα. Συμφωνία και συγχαρητήρια για τα αχνά τυπωμένα ρητά.
Το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Του εύχομαι καλή πορεία.
ΛΑΖΑΡΟΣ ΜΠΟΥΤΗΣ
ΟΜΟΤΙIMOΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ
