Το όνειρο (Γράφει η Μαρούλα Βέργου Γκαμπέση)

/

Μια φορά κι έναν καιρό…

Σε χρόνια μίζερα και φτωχά, ανταμώσανε μπροστά στην αλάνα ανάμεσα στο σαράϊ και την παράγκα, ο Καραγκιόζης και ο Χατζηαβάτης, φίλοι καρδιακοί, που στήριζαν ο ένας τον άλλον στις δυσκολίες της καθημερινής ζωής…

Κάποιες στιγμές όμως ξέφευγαν από την όποια παρούσα κατάσταση, με όλα τα άοσμα, τα τετριμμένα, τα βαριά και ασήκωτα προβλήματα που ταλάνιζαν τον κοσμάκη…

Τάχει αυτά ο Ρωμιός και κει που όλα μοιάζουν να τον γκρεμίζουνε στα τάρταρα , πιάνεται από το αόρατο σχοινί της ελπίδας και ξαναπαίρνει θάρρος, κουράγιο και τότε με τα σύνεργα της τόλμης , της σιγουριάς και της ενθάρρυνσης , σχεδιάζει τις νέες  αποφάσεις, γι αυτόν και τους ομοίους του.

‘ Ετσι την ώρα που κοιμόντουσαν όλοι, αυτοί αγρυπνούσαν, κουβεντιάζοντας και προσπαθώντας να βρούν τρόπους να ξεκουνήσουν από τις θέσεις τους, όσους  είχαν κουραστεί, απογοητευτεί, είχαν χάσει πόντους από κάθε ενθουσιασμό που κάποτε  τους πλημμύριζε και τους άλλαζε τη διάθεση…

  • Που λες Χατζιαβάτη μου, οι δικοί μας θέλουν ένα ταρακούνημα, ένα σπρώξιμο που κάνουμε όταν το σαραβαλάκι μας δεν παίρνει μπρος ούτε στην κατηφόρα…

-΄Εχεις δίκιο Καραγκιόζη μου, είπε εκείνος κι αυτή η αλάνα είναι ένας τόπος όπου μπορούμε να τους μαζέψουμε και να τους βάλουμε σε ενέργεια, έτσι που να σηκωθούν από τους καναπέδες τους, και να πάρουνε μπρος…

-Συμφωνώ μ΄ όσα σκέφτηκες και συμπληρώνω… Κάτι έχω στο νου μου Χατζηαβάτη και θέλω να το κουβεντιάσουμε.

-Ναι Καραγκιόζη μου, εσύ κατεβάζεις ιδέες στο πι και φι… Τι πέρασε απ΄το μυαλό σου; Πες και θα σκεφτώ κι εγώ τι μπορεί να γίνει και να το βελτιώσουμε. Καλύτερα δυο γνώμες από μία.

– ΄Ακου τότε… Θα τους μαζέψουμε εδώ το σούρουπο , θα τους φιλέψουμε… τι λες;

-μα … Καραγκιόζη μου πώς να γίνουνε όλα αυτά, μέσα σε τόση μαυρίλα… που θα βρούμε παράδες, όλα αυτά είναι έξοδα και μεις έχουμε τρύπιες τσέπες… «τι είχες Γιάννη , τι είχα πάντα…» μιλάς σοβαρά;…

-Είμαι σίγουρος και πολύ αποφασισμένος , έχω χορηγούς, αυτοί θα δώσουν το χρήμα και μεις με τις γυναίκες μας θα μαγειρέψουμε…

-Τι λές Καραγκιόζη, είσαι βέβαιος ότι θα μας στηρίξουνε αυτοί οι χορηγοί;

-Ναι φίλε μου θα τοδεις με τα ίδια σου τα μάτια…

-ε  τότε πρέπει να κάνουμε ένα μενού, με διάφορα φαγητά, να τους κεράσουμε τα καλύτερα.

-΄Εχω κάνει μια λίστα, άκου…

Κι ο Καραγκιόζης έβγαλε από την τρύπια τσέπη του ένα τσαλακωμένο χαρτί, που το άνοιξε, και άρχισε να διαβάζει στον φίλο του τα γραφόμενα…

-Θα ξεκινήσουμε με τα ορεκτικά, τζατζίκι, μελιτζανοσαλάτα, καυτερή και πατατοσαλάτα με μαγιονέζα… ΄Αν έχεις αντίρρηση ή έχεις να συμπληρώσεις κάτι πες μου…

-Βάλε ρεβυθοκεφτέδες και παντζάρια… ααα και αρμιόπιτες…

-Οκέϋ και συνεχίζω… Κοτόπουλα ψημένα, πατάτες φούρνου, γκαρούφα με λιώμα «μπουκιά και συγχώριο» , σουβλάκια, μπιφτέκια, ψωμί άφθονο και για το τέλος χαλβά, σαλιάρους και γαλακτομπούρεκο…

-Υπέροχο το μενού Καραγκιόζη μου…

-ας βάλουμε και τη φασολάδα καλού κακού…

-Μόνον έτσι μπορούμε να τους φέρουμε στην αλάνα, να τους ταϊσουμε καλά καλά κι έπειτα ν΄ ακούσουν το πλάν μπι… «νηστικό αρκούδι δεν χορεύει» όπως ξέρεις…

-Και ποιο είναι το πλαν μπι; Είμαι περίεργος να το ακούσω… αχ βρε Καραγκιόζη μούφιαξες και πάλι το κέφι… πανάθεμά σε… μου τρέχουν και τα σάλια με τόσα καλούδια…

-Λέω να φυτέψουμε γύρω γύρω από την αλάνα λουλούδια, πρασινάδες, αναρριχώμενα, γρασίδι, πως το βρίσκεις αδελφέ μου;…

-Υπέροχο… μια μικρή όαση, μέσα στο τσιμέντο.

Δεν πρόλαβαν καλά καλά να τελειώσουν την κουβέντα και τότε μια δυνατή βροντή τους ξύπνησε… μαύρα σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, την ώρα που βλέπανε το ίδιο όνειρο και το ίδιο βράδυ, ανάμεσα στη παράγκα, το σεράϊ και την αλάνα, το μενού, οι χορηγοί, οι καλεσμένοι, χάθηκαν με μιας, σαν σύννεφο φορτωμένο, με τα δώρα του εξαίσιου ονείρου που μόλις λίγα λεπτά πριν… «ζούσε» στην σκέψη τους , και τόσο ζωντανό…

΄Ανοιξαν τότε τα μάτια τους και βρέθηκαν πάλι στα ίδια και τα ίδια… «Θα φάμε θα πιούμε …και νηστικοί θα κοιμηθούμε…» μουρμούρισε…

-Ναι Καραγκιόζη μου εμείς οι δυο όμως χορταίνουμε και με τα όνειρα και με αέρα κοπανιστό….και όπου λάχει…

Η παράσταση του θεάτρου σκιών, πήρε τέλος, και οι δυο φίλοι χορτάτοι μ΄ όσα ονειρευτήκανε… πέσαν  για ένα δεύτερο συμπληρωματικό ύπνο, με την ελπίδα, να ξαναδούν σε επανάληψη «το όνειρο της θερινής νυκτός»…

Αρκετά αδύνατον να το ξαναπλάσεις… Βολεύτηκαν όμως με το τραγούδι που έπαιζε στο δεύτερο πρόγραμμα…

«Κείνο που με τρώει

κείνο που με σώζει

είναι που ονειρεύομαι

σαν τον Καραγκιόζη»

Μαρούλα Βέργου Γκαμπέση

Προηγούμενο Άρθρο

Δημοτικό Ωδείο Άργους Ορεστικού: Συγχαρητήρια στους μαθητές που αρίστευσαν στις πτυχιακές εξετάσεις Κιθάρας και Αρμονίας

Επόμενο Άρθρο

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας μας “ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ” | 07 – 07 – 2022

Τελευταία από ΑΠΟΨΕΙΣ