Το μήνυμα (Επιμέλεια Μαρούλα Βέργου-Γκαμπέση)

κατηγορία : Παράδοση από

Βγήκαμε οριστικά από τις χειμωνιάτικες μέρες… και χελιδόνια είδαν τα μάτια μας και τ΄ αγριολούλουδα που ζώνουν την παραλίμνια ζώνη καλωσορίσαμε  και τις μυγδαλιές που μοσχοβολήσανε απ΄ άκρη σ΄ άκρη της πατρίδας μας, που παρά τον άστατο καιρό τα καταφέρανε και πάλι ν΄ ανθίσουνε, να στολίσουνε την γη μας… Είναι και οι ροζ ανεμώνες που τούτες τις μέρες θα τις βρούμε στις πλαγιές του τσαρδακιού λίγα μόλις μέτρα πιο πάνω από το νοσοκομείο της πόλης μας.

΄Ένα σωρό ταπεινά αγριολούλουδα, το καθένα με την ώρα του, έρχεται να «δείξει» την αλλαγή στη φύση, λες και κάποιο αόρατο χέρι ευλογημένο  τ΄ αγγίζει και κείνο… τσουπ… ανοίγει τα πέταλά του, σκορπάει τη μυρωδιά του ολόγυρα και προσελκύει τις μέλισσες που τοιμάζονται σαν καλές νοικοκυρούλες να πιάσουν δουλειά, να φτιάξουν για μια ακόμη χρονιά το θυμαρίσιο μέλι, το δασόμελο, το πευκόμελο και ότι άλλο, πάντα με βάση το άρωμα των φυτών του ελληνικού χώρου.

Καμμιά φορά τα λουλούδια μπορεί να μην έχουν την μυρωδιά που εμείς θα θέλαμε… όπως η παπαρούνα, που σε λίγο θ΄ ανθίσει και πάλι, δίπλα στην γειτονιά μας, σε άχτιστα οικόπεδα, σε χωράφια και σε πλαγιές που τις χαϊδεύει το φως.  Ωστόσο μπορεί άραγε έστω και μια παπαρούνα να φέρνει κάποιο μήνυμα, πέρα από το ότι είναι κι αυτή ένα ανοιξιάτικο άνθος κι ένα ζιζάνιο για τους αγρότες και τους βοτανολόγους δίχως να του δίνουν μια ιδιαίτερη θέση.

Κάτω από ιδιαίτερες περιστάσεις μια παπαρούνα μπορεί να φέρνει ένα μήνυμα ελπίδας, όπως συνέβει δεκαετίες πριν, ένα ανοιξιάτικο σούρουπο του 1914… χάρις σ΄  έναν ευαίσθητο στρατευμένο συγγραφέα που η μοίρα τον έστειλε στα χαρακώματα, όπου συχνά οι άνθρωποι ξεχνούνε πόσο άνθρωποι είναι…

Αυτά τα νιώθουνε οι ευαίσθητοι συνάνθρωποί μας , που κάτω από αντίξοες συνθήκες βρίσκονται συχνά σε εμπόλεμες ζώνες.

Ο Στρατής Μυριβήλης 105 χρόνια πριν, βρέθηκε μαζί με άλλους συμπολεμιστές του δίπλα στα όρια ζωής και θανάτου, όταν μια παπαρούνα μπορεί να του έφερε ξανά το μήνυμα της ζωής, της ειρήνης και της αγάπης.

Από το βιβλίο του «Η ζωή εν τάφω» θα μάθουμε έστω και έναν αιώνα μετά συν πέντε ακόμα χρόνια, τη χαρά και τη λαχτάρα ενός στρατιώτη που την βρίσκει αναπάντεχα ένα βράδυ εμπρός του…

ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ

«Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ»

«΄Ηταν ένα λουλούδι εκεί… συλλογίσου… ένα λουλούδι  είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακκους. Και μου φανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα πούναι γεμάτη θάματα. Απόμεινα να το βλέπω σχεδόν τρομαγμένος. Τ΄ άγγιξα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα, μια τόση δα καλοθρεμμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σαν μικρή βελουδένια φούχτα. Είμαι γεμάτος χαρά και λύπη. Κλαίγω από χαρά και λύπη. Κι έχω ένα γλυκό μυστικό που ξεχειλίζει την καρδιά μου. Μια παπαρούνα ανθίζει και για μένα, Κύριε, μεσ΄ στο μουχλιασμένο γεώσακκο του χαρακώματος. Είναι ένα «ΖΗΤΩ» που βγαίνει από στόμα ενός σκελετού. Είναι εκεί, πινακίδα Β1, κοντά στην έξοδο των συρματοπλεγμάτων και την συλλογιέμαι… Είναι μια κόκκινη σημαιούλα της φλογερής ζωής, που μου κάνει τα σινιάλα της. Είναι μία υπόσχεση ΚΥΡΙΕ, είναι μία καλοσημαδιά, δεν είναι έτσι; Είναι μια άκρη της βασιλικής πορφύρας Σου!… Σ΄ αγγίζω Θεέ μου, κι ας μην σε καταλαβαίνω. Η καρδιά μου χτυπά λυπημένα και τρυφερά. Η καρδιά μου χτυπά χορευτικά. ΄Ομως πάλι η ψυχή μου χαμογελά κρυφά και σημαντικά…΄Εχει ένα γλυκό μυστικό… η ψυχή ζεί… Ζεί η ψυχή! Μ΄ άγγιξε απόψε ξαφνικά ο Κύριος με το δάκτυλό Του και το φυλλοκάρδι μου τρέμει. ΄Όμως δεν μπόρεσα και πάλι να μιλήσω μαζί του, κι ας Τον ένιωσα κοντά μου, τόσο κοντά μου…»

Ακολουθούν κι άλλα αποσπάσματα από το ίδιο βιβλίο που μας αγγίζουν τόσο πολύ όσο και η παπαρούνα… με το υπέροχο μυστικό.

«ποιος θα μπορέσει καμμιά φορά να κάνει κοινή συνείδηση τούτο το απλό πράγμα… πως απόψε στις δύο και τέταρτο δεν πρόκειται να παλέψουν τριάντα χιλιάδες έλληνες με τριάντα χιλιάδες Γερμανοβουλγάρους, μα εξήντα χιλιάδες μαλακά ανθρώπινα κορμιά με αμέτρητες ατσαλένιες μηχανές. Αυτές είναι  οι δύο πραγματικές παρατάξεις. Οι άνθρωποι από την μία και οι μηχανές από την άλλη. Και η νίκη γι αυτές θάναι. Αυτές δεν πονούν, δεν αγαπούν, δεν έχουν φαντασία, δεν έχουν ιδέα από την χαρά της ζωής και την γλύκα του ήλιου».

«θάρθει λέω μια νύχτα που θάναι πια πολύ γρια η γης. ΄Ολοι τούτοι οι άνθρωποι πούναι να σαστίσεις με την μεγαλοφυϊα τους, όλοι τούτοι που κάθονται και σκαρφίζονται τις τορπίλες και τα αεροπλάνα θάναι ψιλοκοσκινισμένο χώμα. Και η ανθρωπότητα θάναι πια ένας θρύλος,  ένα κακό όνειρο που διάβηκε και πάει. Θα το αναθυμιούνται μόνο πάππου προς πάππο, και θ΄ανιστορούν στους απογόνους των, τ΄ αρχαία δέντρα σαν θα παίρνει να φυσσά τ΄ αγέρι και θ΄αρχίσουν οι φυλλωσιές θυμητικά.»

Ο Στρατής Μυριβήλης γεννήθηκε στην Συκαμιά της Λέσβου. Φεύγοντας από το νησί του στα 18, γράφτηκε στη Φιλοσοφική και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Διέκοψε όμως τις σπουδές του για να πάρει μέρος ως εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους. Το 1922 όταν απολύθηκε, δημοσίευσε τις πολεμικές του αναμνήσεις στην εφημερίδα «Καμπάνα» της Μυτιλήνης. Το 1930 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Κυριότερα έργα του: «Η ζωή εν τάφω»- έχει μεταφερθεί και σε τηλεοπτική σειρά- «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», «Παναγιά η γοργόνα».  «Κόκκινες ιστορίες».

2019

Στις περίεργες εποχές που ζούμε – παγκοσμίως – καθημερινά βρισκόμαστε με την ψυχή στο στόμα, μέσ΄ στα δικά μας χαρακώματα περιμένοντας … το εχθρικό σκηνικό ν΄ αλλάξει με μια κατακόκκινη, ολόφρεσκη παπαρούνα – δώρο – σταλμένη από ψηλά.΄Ετσι νιώθουμε την παρουσία Του, την αγάπη Του, την προστασία Του, που μας προφυλάγει από κάθε κακία και μισσαλοδοξία, που κατοικεί σε κάθε χρονική περίοδο στο φλοιό της αρρωστημένης γής.

Μ.Β. Γκαμπέση