Ρεμπέτικο και πάλι Ρεμπέτικο!

Δεν είναι απλά ένα είδος μουσικής. Το ρεμπέτικο κουβαλάει μαζί του μια ολόκληρη Ελλάδα. Μια Ελλάδα του τότε αλλά και μια Ελλάδα του σήμερα και αυτό είναι που προκαλεί μεγάλη εντύπωση σε πολλούς. Πώς το ρεμπέτικο εξακολουθεί και βρίσκεται στις πρώτες επιλογές των ανθρώπων και ειδικότερα των νέων στον τρόπο διασκέδασής τους? Μια αναφορά στην ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού θα βοηθούσε όλους μας να καταλάβουμε το λόγο που συμβαίνει αυτό.

Το ρεμπέτικο προσδιορίζεται χρονικά από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και τη μέση του 20ου αιώνα. Στην αρχή του, αυτό το είδος μουσικής ήταν άγνωστο για τους περισσότερους καθώς τότε είχε αρχίσει να διαμορφώνεται η αστική τάξη στην Ελλάδα και το ρεμπέτικο ήταν για τους φτωχότερους και αυτούς που η κοινωνία τους έκανε πέρα. Παρέες έπαιζαν τραγούδια κυρίως στα λιμάνια μεγάλων πόλεων όπως στον Πειραιά, στο Βόλο, στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Ανατολή όπως στη Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι ανατολίτικοι ήχοι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην μετέπειτα διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Το γεγονός ότι το ρεμπέτικο άντεξε και ήκμασε σε περιόδους κρίσης είναι κάτι που συνδέει άμεσα το τότε με το τώρα και το γιατί οι νέοι βρίσκουν καταφύγιο ακούγοντας αυτά τα τραγούδια. Το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή, βρέθηκαν στην Ελλάδα πάρα πολλοί μετανάστες – πρόσφυγες, Έλληνες μετανάστες – πρόσφυγες, οι οποίοι υπέφεραν και σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά. Με το ρεμπέτικο τραγούδι που προϋπήρχε στην Ελλάδα, ένωσαν τον πόνο τους και τη μουσική τους και κατάφεραν να ενσωματωθούν με τους υπόλοιπους κατατρεγμένους Έλληνες εκείνης της περιόδου.

Κανένας επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνά πως κατά τη δικτατορία του Μεταξά το ρεμπέτικο είχε απαγορευτεί και δεν επιτρεπόταν να ακούγεται πουθενά και από κανέναν. Ήταν λοιπόν ακόμα μια περίοδος κρίσης που το ρεμπέτικο άντεξε και έγινε πιο δυνατό. Ακολουθεί το 1940 ο πόλεμος και στη συνέχεια η κατοχή και τότε είναι που το ρεμπέτικο τραγούδι έχει τη μεγαλύτερη αποδοχή. Από τότε μέχρι και σήμερα το ρεμπέτικο ακούγεται παντού!

Σήμερα, όλο και περισσότεροι ακούν ρεμπέτικα τραγούδια. Είναι λες και το έχουν ανάγκη. Με τα τωρινά μουσικά δεδομένα, το ρεμπέτικο είναι κάτι σαν φάρμακο. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει κρίση στην Ελλάδα και όχι μόνο. Θα μπορούσε κανείς να πει λοιπόν πως το ρεμπέτικο είναι κάτι σαν καταπραϋντικό κατά μιας περιόδου κρίσης σύμφωνα και με τα παραπάνω.

Το ρεμπέτικο είναι μια ιστορία και μια κληρονομιά που πρέπει να είμαστε περήφανοι που την έχουμε. Πρέπει να τη διατηρήσουμε και να την εξελίξουμε όσοι και όσο μπορούμε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ειλικρίνεια και το ρεμπέτικο σου την προσφέρει απλόχερα και με τους στοίχους του και με τη μουσική του. Ρεμπέτικο τότε, ρεμπέτικο τώρα. Ρεμπέτικο και πάλι ρεμπέτικο!

Δημήτρης Σ.  Ιατρού

Προηγούμενο Άρθρο

«Προώθηση του τουριστικού προϊόντος της Καστοριάς στην Αγία Πετρούπολη»

Επόμενο Άρθρο

Διαβάσεις πεζών!

Τελευταία από Παράδοση