Καστοριά : Εσωτερική υπόθεση

“Το ηθικό μας παραμένει υψηλό και είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε και σε αυτή τη μάχη”*

Δεν έχει ξεχωριστή σημασία το όνομα και η ιδιότητα του Ανθρώπου που έγραψε τούτη τη φράση. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε εργαζόμενος στις σημερινές συνθήκες, σε οποιονδήποτε κλάδο που παρέχει υπηρεσίες σε μένα και σε όλους σας τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγάει.

Κι ένας από αυτούς είναι.

Και είναι, η πιο αξιοπρεπής, σοβαρή, ειλικρινής, αισιόδοξη και εποικοδομητική τοποθέτηση που έχω ακούσει.

Προφανώς, όσοι εργάζονται σήμερα, διακατέχονται από υψηλό αίσθημα ευθύνης, και, εγώ που βρίσκομαι στην ασφάλεια του σπιτιού μου, δεν έχω το παραμικρό δικαίωμα να τους κρίνω (πολλώ δε μάλλον να τους κατακρίνω) για οτιδήποτε.

Και δεν τους κρίνω.

Υποκλίνομαι με ειλικρίνεια και απόλυτο σεβασμό μπροστά τους. Έχω όμως και το δικαίωμα, να εμπνέομαι από το μεγαλείο της ψυχής τους και του έργου τους, έτσι όπως τα έφερε ο καιρός να εξελιχθούν τα πράματα.

Προς όλους μας απευθύνομαι με τούτες τις γραμμές, για να σας πω, ότι μόνον με αυτόν τον τρόπο θα τα καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι απ΄αυτή την ιστορία. Τίποτα απ’ όσα μας κάνουν και στον τρόπο που μας φέρονται δεν μπορεί να μας κάνουν αν δεν τους το επιτρέψουμε. Εμείς έχουμε το <νταούλι> στα χέρια μας κι όπως το χτυπάμε οι άλλοι χορεύουν γύρω μας. Αν στέλνουμε ήχους χαράς, χαρούμενοι χορεύουν. Αν στέλνουμε ήχους θλίψης, με θλίψη σέρνονται. Αν στέλνουμε ιαχές πολέμου, δόρατα υψώνουν μπροστά μας. Κι αν, αναμεταξύ μας τρωγόμαστε, με καπνούς και με βρισιές, με καπνούς και με βρισιές θα μας εξευτελίσουν γιατί είναι μάθημα το <Εάν μισούνται ανάμεσό τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά>…… Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να περάσει την κλειστή πόρτα του σπιτιού μας αν δεν του ανοίξουμε.

Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να μπει στην ψυχή μας αν δεν βρει πέρασμα για να μπει. Κανείς δεν μπορεί να μας σπρώξει αν δει ότι στεκόμαστε όρθιοι. Κανείς δεν μπορεί να περάσει ανάμεσα από τα σφιχτά δεμένα χέρια μας. Ούτε καν από τα σφιχτά δεμένα χέρια των παιδιών! (θυμάσαι; <δεν περνάς … δεν περνάς…..> )

Σηκωθείτε, Γνωστοί κι Άγνωστοι. Να πιαστούμε χέρι με χέρι, καρδιά με καρδιά, ψυχή με ψυχή. Δεν θέλουμε άλλες <γνώμες> που να καθορίζουν τη ζωή μας. Δεν θέλουμε άλλα <λόγια> . Ήλθε η ώρα να προχωρήσουμε στο έργο. Βάλτε ανάμεσά σας τον κάθε λιγότερο δυνατό και φροντίστε τις πληγές του. Αγκαλιάστε όλοι, όλους. Ακόμη κι εκείνους που διστάζουν να αφήσουν ελεύθερη την καρδιά τους. Ακόμη κι εκείνους που συνήθισαν αυτούς τους καιρούς να αντιδρούν με άπρεπους τρόπους και μισητούς. Φόβος είναι, μη τους απορρίπτετε. Βοηθήστε τους δείχνοντας τον τρόπο και τον δρόμο του καλού. Με καλό. Σκεφτείτε ότι είμαστε όλοι από την ίδια μεριά. Με κοινές πορείες. Κάθε μέρα βλέπουμε τα ίδια πράγματα, τον ίδιο Ουρανό, την ίδια Λίμνη, το ίδιο Φως. Τους ίδιους Ανθρώπους. Εκεί, έξω από τα πληκτρολόγια και την αγανάκτηση, που μας κάνουν να νιώθουμε <Θεοί> γιατί δεν φαίνεται το πρόσωπό μας, εκεί έξω, έχουμε όλοι Πρόσωπα και Ονόματα και αυτό μας κάνει να είμαστε Ίδιοι. Άλλοτε δυνατοί κι άλλοτε αδύναμοι, άλλοτε γελαστοί κι άλλοτε λυπημένοι, άλλοτε καλοί, αλλά ποτέ, κακοί. Με ατυχείς πράξεις, ίσως, αλλά, ποτέ κακοί.

Αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα. Κι απέναντί μας ένας εχθρός, (σήμερα, ο γιος της κορώνας και χτες μία οικονομική κρίση και αύριο μία άλλη καταστροφή), που του αρέσει η προσωπική επίθεση, για να μας εξολοθρεύει έναν- έναν. Με όποιον τρόπο χρειάζεται ο ένας έκαστος από εμάς. Και στις, κατά μέτωπον, αυτές προσωπικές επιθέσεις, νικάει πάντα. Όσο κι αν κρύβεται ο καθένας μας πίσω απ΄ τις κλειδωμένες του πόρτες, Αυτός ο Εχθρός θα μας βρει και θα μας κατατροπώσει. Κι αυτό είναι το <όπλο> του. Εκείνος, προς έναν καθέναν μας. Η δύναμή του, η διχόνοια μας κι ο χωρισμός μας. Δεν τον συμφέρει να μας αντιμετωπίσει όλους μαζί ενωμένους. Δεν τολμάει καν.

Να ενωθούμε, Συνάνθρωποι. Να σταθούμε Όρθιοι και να απαιτήσουμε, χωρίς να ζητιανέψουμε, τις Ζωές μας πίσω. Να σταθούμε Στήριγμα σε όποιον βάζει πλάτη στην πλάτη μας. Να γκρεμίσουμε απ’ τα βάραθρα κάθε Κακό και κάθε επιβουλέα της Πόλης μας. Φτάνει παίξανε στις Ψυχές μας, φτάνει ρούφηξαν το μεδούλι των παιδιών μας, φτάνει μας φτύσανε μέσα στις πληγές μας.

Με ηθικό υψηλό, όχι υποτέλεια. Με αυτοσεβασμό για να εμπνεύσουμε Σεβασμό σε όλους τους άλλους. Με αξιοπρέπεια στις δηλώσεις μας, όχι μιζέρια. Με μετρημένα λόγια, όχι με βαρύγδουπα. Με τα χέρια στον τροχό κι όχι στα μάτια μας και στα μάτια του άλλου.

Τούτος ο ευλογημένος, απ’ τη Φύση και τον Θεό, Τόπος, η Καστοριά που κληρονομήσαμε σαν Δώρο ακριβό, η Καστοριά που αγαπάμε γιατί πονέσαμε γι’ αυτήν, θα συνεχίσει να υπάρχει στον Χάρτη της Γης, ακόμη κι όταν κανείς από εμάς δεν θα υπάρχει. Τούτο είναι Χρέος βαρύ, Καστοριανοί Συμπατριώτες μου, και πρέπει να το φτάσουμε ως το τέλος μας, με Αγάπη κι Ευθύνη.

Βιβή, σκέτο.

Όπως λέμε, Εσείς.

ΥΓ * Από τον Άνθρωπο που οδήγησε τη σκέψη μου αυτή, ζητώ συγνώμη που δεν αναφέρω το όνομά του. Ας τον πούμε, Άγνωστο Εργαζόμενο του 2020 και, με σεβασμό, ας αποτίσουμε Τιμή μέσω αυτού, σε όλους όσοι εργάζονται για να είμαστε οι υπόλοιποι, ασφαλείς, χτες και σήμερα και αύριο.

Προηγούμενο Άρθρο

Τι ζήτησε από τον Υφυπουργό κ. Χαρδαλιά η Ολυμπία Τελιγιορίδου

Επόμενο Άρθρο

Κάλεσμα της Προέδρου του Περιφ. Συμβουλίου Δυτ. Μακεδονίας στους Περιφ. Συμβούλους για οικονομική συνεισφορά τους προς ενίσχυση των Νοσοκομείων της Περιφέρειας

Τελευταία από ΑΠΟΨΕΙΣ