Θα πανηγυρίσουμε πάλι (Γράφει η Ειρήνη Δημ. Τσακίρη)

Επί τέλους , ήρθε η ώρα!,

Μετά από δύο χρόνια κλεισούρας, αναμονής, υπομονής, θα γίνει πάλι το πανηγύρι της Χρούπιστας (Άργος Ορεστικό).

Για δύο χρόνια λέγαμε …..φέτος θα γίνει. Αλλά τίποτε….

Ετοιμάζαμε λίστα τι θα αγοράσουμε. Την επόμενη χρονιά πάλι τα ίδια, προσθέταμε ή αφαιρούσαμε από την λίστα.

Φέτος όμως!… Ε, ναι θα πανηγυρίσουμε. Είμαστε όλοι έτοιμοι για το παναϊρι. Μερικοί όπως εγώ είμαστε….παναϊρια.

Λεωφορεία το ένα πίσω από το άλλο κι εμείς μέσα να γελάμε και να χαιρόμαστε που πάμε στο πανηγύρι και τι θα αγοράσουμε.

Το πανηγύρι αρχικά ξεκίνησε ως ζωοπανήγυρη. Πηγαίνανε όσοι πουλούσαν κάποια ζώα τους και φυσικά όσοι ήθελαν να αγοράσουν. Αυτό πριν πολλά πολλά χρόνια. Εμείς οι….έφηβοι ηλικιωμένοι δεν τα προλάβαμε αυτά. Χρόνο με τον χρόνο προστέθηκαν μερικοί που ήθελαν να πουλήσουν σαμάρια, που θα χρειαζότανε για τα γαϊδουράκια και τα άλογα όπως και καπίστρια. Υπήρχαν και μερικοί πεταλωτές, απαραίτητοι εκείνες τις συγκεκριμένες μέρες. Σιγά-σιγά άρχισαν να πουλάνε καμιά γιάμπουλη, στο Άργος κάνανε εκείνα τα χρόνια ωραίες γιάμπουλες (Βελέντζες), καμιά κουρελού, κουβέρτες…. Πάντα όμως υπήρχαν βρασμένα κάστανα. Είναι η εποχή τους και με τις ώρες που περνούσαν οι πανηγυριώτες πηγαίνοντας πάνω κάτω ήταν ότι έπρεπε τα κάστανα.

Σήμερα στον χώρο εκείνο πουλιέται και του…πουλιού τα γάλα. Τι θέλεις και δεν έχει; Είναι πλέον ένα υπαίθριο εμπορικό κέντρο όπου όλα πουλιούνται πάρα πολύ φθηνά.

Ρούχα, χαλιά, παπούτσια, τσάντες, κουζινικά…. Από γλυκά τι τραβάει η ψυχή σου: Λουκούμια, μπακλαβάδες, κανταΐφια, λουκουμάδες είναι μερικά. Κοσμήματα ψεύτικα πανέμορφα και φανταχτερά. Παιχνίδια για κοριτσάκια και αγοράκια… χίλια δυο πράγματα! Τι να πρωτοθυμηθώ!.

Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρή, το πρώτο που αγοράζαμε ήταν βρασμένα κάστανα. Τα τρώγαμε επί τόπου, δεν περιμέναμε να τα φάμε σπίτι, πετώντας τις φλούδες στον χωματόδρομο. Εκείνα τα ωραία χρόνια δεν ήταν άσφαλτος.

Παραδίπλα οι λουκουμάδες, τηγανισμένοι ποιός ξέρει σε πόσες φορές καμένα λάδια, έτοιμοι, μας τρυπούσαν την μύτη και μας άνοιγαν την όρεξη. Τους τρώγαμε με μπόλικη κανέλα και φυσικά αρκετή σκόνη του δρόμου, αλλά τόσο μα τόσο νόστιμοι!.

Πιο εκεί, μαλλί της γριάς, σε άσπρο ή σε ροζ χρώμα, τόσο αέρινο γύρω από το ξυλάκι του έλιωνε αμέσως μέσα στο στόμα.

Παραπέρα καλαμπόκια βρασμένα ή ψημένα λαχταριστά! Από όλα τρώγαμε μέχρι να φτάσουμε στα παιχνίδια. Εκεί κάθε παιδί εύρισκε ότι ήθελε. Τα κοριτσάκια αγόραζαν κούκλες, καροτσάκια για τις κούκλες τους, μικρές κουζινούλες παιχνίδια, κοκαλάκια με λάστιχο για τις πλεξούδες τους και πολλά άλλα παιχνίδια.

Τα αγοράκια αγόραζαν φακούς, αυτοκινητάκια και «γκυλιστήρια». Μια μικρή ρόδα στην άκρη ενός μικρού κονταριού που όταν την έσπρωχνες έκανε κρακ..κρακ..κρακ…. .

  Άκουγες τους  διάφορους πωλητές να διαφημίζουν την πραμάτεια τους:

– Περάστε, περάστε, έχω κοσμήματα για τα κοριτσάκια σας… δαχτυλίδια, βραχιόλια, σκουλαρίκια… να μοιάζουν πριγκίπισσες!

– Ελάτε, ελάτε, κυρίες μου, νυχτικιά για σας και πυτζάμες για τον άντρα σας, ζεστά εσώρουχα, όλα στο κόστος…

– Εδώ τα ζεστά κάστανα, μόλις τα έβγαλα από την φωτιά. Έχω και άβραστα για όποιον θέλει, έχω και ψητά…

Προχωρώντας πιο μέσα:

– Εδώ τα ζεστά μπουφάν για τον χειμώνα που έρχεται….

– Λουκούμια μυρωδάτα με αμύγδαλο και σιροπιαστάαααα…, χαλβάς Φαρσάλων… Έλα κυρία μου να δοκιμάσεις.

Ατελείωτα μαγαζάκια!. Ως που φτάναμε στα είδη φτιαγμένα από ξύλο. Εκεί να δεις νοικοκυρές να μαζεύονται, να ρωτάνε: «Πόσο αυτή η ξύλινη κουτάλα;», «πόσο το μικρό γουδί;, το μικρό κόσκινο;, αυτό το πλαστήρι;»

 Σε αυτά τα περίπτερα οι άντρες ρωτούσανε για «βαένια» για το κρασί, μπαστούνια, γκλίτσες….

Έβλεπες δεξιά-αριστερά και τα έχανες. Τι να πρωτοδιαλέξεις. Αυτό το χρειάζεσαι;, όχι, αλλά σου αρέσει, το παίρνει άσχετα μετά το αν μετανιώσεις.

– Εδώ το νόστιμο σουβλάκι, το μερακλίδικο κεμπάπ και κοκορέτσι! Εκεί ξεχνάς ότι έφαγες, ότι άλλο μύρισες, και ψάχνεις για άδειο τραπέζι. Βρήκες ένα αλλά χωρίς καρέκλες, τρέχει το γκαρσόνι και σου λέει: Περιμένετε, εκείνο το τραπέζι θα αδειάσει, θα καθίσετε εκεί. Και κάνεις βουτιά στα μεζεκλίκια, στα ούζα, τσίπουρα, μπύρες, κρασιά. Αχ, ξεμυαλίστρα Χρούπιστα!.

Ε, μετά λες, ας περπατήσουμε να χωνέψουμε και φτάνει ψηλά, εκεί που πουλάνε χαλιά, κιλίμια, κουρτίνες και άλλα τέτοια για το σπίτι.

– Για περάστε, για περάστε, έχω ωραία χαλιά για το σαλόνι σας, έχω κιλίμια. Πιο πέρα μια γυναίκα με φακιόλι στο κεφάλι και θεόρατη φούστα στην οποία κρύβονται κάτι βρώμικα, ξυπόλητα πιτσιρίκια φωνάζει:

– Έλα κυρία μου, έλα να δεις. Έχω και κορτίνες τελερέν.  Πας εκεί, σου αρχίζει το μπλα-μπλα και φεύγεις και με…κορτίνες.

Θυμάμαι έναν που για χρόνια ερχότανε και φώναζε:

– Ότι πάρετε ένα τάλαρο, ότι πάρετε ένα τάλαρο…. Πλησίαζε καμιά γυναίκα, διότι οι γυναίκες ψάχνουμε για πολλά και φτηνά, έπιανε ένα αντικείμενο και αυτός αμέσως έλεγε: « Άστο κάτω κυρά μου αυτό κάνει τρία τάλαρα.». Η γυναίκα όμως το έπαιρνε διότι της άρεζε οπότε το πλήρωνε. Μερικοί καταλάβαιναν τι γινόταν και έφευγαν γελώντας.

Άλλος

– Γυαλιά ματογυάλια για διάβασμα, ελάτε να πάρετε…. Πήγαιναν κύριοι συνήθως δοκίμαζαν, δεν τους ταίριαζε κανένα και τους έλεγε: « Για να μη βρίσκεις έχεις σοβαρό πρόβλημα, πρέπει να πας στον γιατρό». Οι άντρες μόλις ακούσουν για γιατρό τους πιάνει τρέμουλο. Για να μη φανεί ότι… έχουν πρόβλημα, τάχα εύρισκαν ένα ζευγάρι που τους ταίριαζε. Έτσι είναι τα επαγγελματικά μυστικά.

Εκείνο όμως με το οποίο είχα γελάσει πολύ ήταν με έναν που φώναζε:

– Ελάτε να δείτε τι έχω, ελάτε έχω πουλί που κελαηδάει, ελάτε να δείτε το πουλί μου πως κελαηδάει… ,όλοι τρέχανε να δούνε τι πουλί είναι αυτό. Ο άνθρωπος είχε κάτι μικρές, πολύ μικρές πήλινες στάμνες σε σχήμα πολύ μικρού τσαγερού, με μία τρύπα στο στόμιο. Όταν την γέμιζες με νερό και φυσούσες προς το εσωτερικό κελαηδούσε σαν… πουλί. Χαμός γινότανε!  Μέσα στο απροσδιόριστο χάος του πανηγυριού άκουγες και το πουλί του κυρίου να κελαηδάει.

Άσε τα βατραχάκια τα μεταλλικά τα οποία είχαν ένα έλασμα μεταλλικό από κάτω. Το πίεζες και άκουγες…κουάκ!.

Λοιπόν, όλοι αυτοί οι ήχοι και φυσικά και άλλοι πολλοί, γέμιζαν κάπως ευχάριστα το κεφάλι, αλλά όταν έφτανες σπίτι έλεγες: «Αχ, ηρέμησα» χώρια την τσίκνα που έφερναν μαζί τους τα μαλλιά σου.

Ααα, ξέχασα κάτι. Τις βαρκούλες με τα διαγώνια σχοινιά, αυτά που τα τραβούσες δυνατά για να ανέβει η βάρκα πιο ψηλά. Βέβαια! Εκεί πραγματικά εμείς τα παιδιά ξοδεύαμε αρκετά χρήματα. Θέλουμε πάλι, και πάλι, κι άλλο, ξανά. Μέχρι που οι παλάμες πονούσαν και την άλλη μέρα είχαμε φουσκάλες.

Στις μέρες μας που οι περισσότεροι έχουν τα δικά τους αυτοκίνητα γεμίζει ο δρόμος μέχρι το Άργος Ορεστικό. Βέβαια πηγαίνουν ακόμη και τα λεωφορεία. Βρίσκουμε ότι θέλουμε πολύ φθηνά. Όμως τώρα δεν βρίσκουμε κάτι από πολύ, πολύ παλιά. Γαϊδουράκια, άλογα και άλλα ζώα.

Πάντως ετοιμάζω λίστα τι θα αγοράσω. Σίγουρα κάστανα βρασμένα, παντόφλες ζεστές, μπουκίτσες λουκούμια με άρωμα τριαντάφυλλο. Λοιπόν, όσοι πάτε, να περάσετε ωραία και σας εύχομαι καλό φθινόπωρο.-

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΑΚΙΡΗ

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Προηγούμενο Άρθρο

Το πρόγραμμα του κινηματογράφου ΟΛΥΜΠΙΟΝ 22-28/9

Επόμενο Άρθρο

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας φορέων Ν. Καστοριάς: “SOS – H ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ – ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;”

Τελευταία από ΑΠΟΨΕΙΣ