Η Ειρήνη Χριστάκη μας μιλά για τον Σύλλογο Τυφλών και Ατόμων με Προβλήματα Όρασης Δυτικής Μακεδονίας

κατηγορία : Δυτική Μακεδονία/Τοπικά Νέα/Υγεία από

Η διοργάνωση σεμιναρίων για την εκμάθηση  του κώδικα Braille και της νοηματικής  γλώσσας περιλαμβάνεται στους άμεσους στόχους του Συλλόγου  Τυφλών και Ατόμων με Προβλήματα Όρασης  Δυτικής Μακεδονίας ο οποίος δημιουργήθηκε πρόσφατα.

Έδρα του συλλόγου είναι η Κοζάνη ενώ έχει εκπροσώπους και στις υπόλοιπες Π.Ε της Δυτικής Μακεδονίας.

Εκπρόσωπος  στην Καστοριά είναι η κ. Ειρήνη  Χριστάκη  η οποία μίλησε στο  fonikastorias.gr για τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

«Η ιδέα προήλθε  από την ανάγκη  της πληροφόρησης.  Δεν υπήρχε στην Περιφέρειά μας  ένας φορέας  για   να παρέχει τις πληροφορίες που μπορεί να  χρειάζεται   ένα άτομο με προβλήματα όρασης.

Τώρα πλέον, ο κόσμος θα μπορεί να παίρνει τις πληροφορίες που θέλει, να μαθαίνει για τα δικαιώματά του απευθυνόμενος  σ’ εμάς.

Κύριος όμως  στόχος του συλλόγου μας είναι  να  γίνουν τα μαθήματα  κινητικότητας, προσανατολισμού και  δεξιοτήτων καθημερινής διαβίωσης. Τι εννοούμε μ’ αυτό. Να μπορέσουμε να εντάξουμε τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης και τύφλωσης στο κοινωνικό σύνολο.

Σκοπεύουμε να διοργανώσουμε  σεμινάρια  εκμάθησης της  γραφής  Braille και της νοηματικής  γλώσσας . Υπάρχουν για παράδειγμα πολλοί εκπαιδευτικοί οι οποίοι προσπαθούν να διεκδικήσουν μια θέση στην πρωτοβάθμια ή στη  δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η εκμάθηση της συγκεκριμένης  γραφής θα τους δώσει έξτρα μόρια.  Πλέον,  η  γνώση  της  γραφής Braille  και της νοηματικής  γλώσσας  τους δίνει περισσότερα μόρια. Ήδη το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι  θα αρχίσουν να τυπώνονται  σχολικά βιβλία με τον κώδικα Braille. Αν  δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που να μπορούν να τα υποστηρίξουν, δεν θα μπορούν να βοηθηθούν τα παιδιά», τόνισε  η κ. Χριστάκη.

Μέλη του συλλόγου μπορούν να γίνουν  άτομα   άνω των  16 ετών   και  γονείς παιδιών με προβλήματα όρασης.

«Ο κόσμος αυτή τη στιγμή μπορεί να μας  βρει στο κτίριο της Περιφέρειας  Δυτικής Μακεδονίας στην Κοζάνη, καθώς και στη  σελίδα μας στο Facebook. Στην Καστοριά, μπορεί ο κόσμος να απευθύνεται  σ΄εμένα. Σιγά- σιγά θα οριστικοποιηθούν τα καταστατικά μας. Αργότερα θα  ενημερώσουμε  πότε και που θα μπορεί  να μας  βρει κανείς», σημείωσε.

Ο Σύλλογος Τυφλών και Ατόμων με Προβλήματα Όρασης  Δυτικής Μακεδονίας είναι  αφιλοκερδής και από την αρχή της ίδρυσής του έχει τη στήριξη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Τυφλών.

«Δεν είμαστε κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Είμαστε ένας  αφιλοκερδής σύλλογος. Βασιζόμαστε και στην καλή θέληση των τοπικών αρχών  με τους οποίους έχουμε κάνει  κάποιες επαφές  και  βρισκόμαστε  σε πολύ καλό στάδιο.  Βασιζόμαστε στη βοήθειά τους για την εύρεση κάποιου χώρου και σιγά- σιγά  θα βρίσκουμε τρόπους κάλυψης των εξόδων μας.. Θα ήθελα να ενημερώσω ότι  δεν θα μας δείτε ποτέ να κάνουμε εράνους. Είμαστε κατά αυτής της πολιτικής», υπογράμμισε.

Η κ. Χριστάκη στη συνέντευξή της  αναφέρθηκε και στον κοινωνικό  ρατσισμό που  βιώνουν  καθημερινά τα άτομα με αναπηρία.

«Δυστυχώς, υπάρχει ρατσισμός στις μέρες μας και  πολύ περισσότερο στις μικρές πόλεις. Δυστυχώς,  η κοινωνία μας περιθωριοποιεί τα άτομα με αναπηρία, τα κατατάσσει   σε δεύτερη κατηγορία λες και είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού,  χωρίς να τους δίνει ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα.

Υπάρχει ρατσισμός μέσα στα σχολεία, υπάρχει ο ρατσισμός  στην κοινωνικότητα, ακόμη και στη διάθεση  ενός ατόμου με αναπηρία  για  διασκέδαση , με γενικό καταλύτη όλων αυτών  την ίδια την πολιτεία η οποία θα  πρέπει  πλέον να κάνει τις κατάλληλες  προσαρμογές όσον αφορά τους τομείς της απλής καθημερινότητας   για να μπορούν  να έχουν ίσα δικαιώματα   στη μόρφωση, στην  εργασία, στη  διασκέδαση ή οποιοσδήποτε άλλο τομέα». Επισημαίνει και απευθύνει   ένα μήνυμα: «Αντί να κρίνουμε τους ανθρώπους με οποιαδήποτε αναπηρία, καλό θα είναι να παίρνουμε μαθήματα αξιοπρέπειας, πίστης και δύναμης από αυτούς.  Τελικά εκείνοι αναδεικνύονται σε καθημερινούς ήρωες καταφέρνοντας να προσπερνούν  τα εμπόδια  που αντιμετωπίζουν καθημερινά  και μη έχοντας τις περισσότερες φορές την ανάγκη κανενός. Αν το κάνουμε, γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ένα  δώρο ζωής. Για μας, νομίζω, δεν είναι τίποτα».

Ε.Ψ.